TOMORROWLAND (2015)

TOMORROWLAND

(Brad Bird, 2015)

บอกก่อนเลย ว่าตอนแรกไม่ได้นึกอยากดูสักเท่าไหร่เล้ย! แบบว่าเบื่อ จอร์จ คลูนี่ย์ มากๆ #เบื่อมาตั้งแต่Gravityแล้ว *_* เปนการเบื่อโดยที่หาสาเหตุไม่ได้ด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนชอบเขามากเบย #อารมณ์ประมาณหมดรักไปเสียดื้อๆงั้นเอง อิอิ แต่พอดูหนังจบ กลับรู้สึกว่ามันสนุกใช้ได้อะ #ทั้งจอร์จก็ยังน่าเบื่อเหมือนเดิม O_o คือมีฉากยิ่งใหญ่-แอ็คชั่น-อลังการ-แฟนตาซี-น่าตื่นตาให้ดูอยู่เปนระยะ แต่ก็แอบมีน่าเบื่ออยู่บ้างในบางจังหวะ จนอดไม่ได้ที่จะเผลอหาวออกมา ค่าที่มันออกจะปูเรื่องน้านนาน...กว่าจะบอกให้คนดูรู้ว่า 'ทูมอร์โรว์แลนด์' แดนอนาคตที่นางเอกของหนังต้องการไปบุกบั่นดั้นด้นไปให้ถึงนั้น มันคือดินแดนอะไรหว่า.... #หน้าตาเหมือนสวนสนุกมากๆ ^^ ก็ปาเข้าไปตั้งครึ่งเรื่องได้ละ

UNFRIENDED (2015)

UNFRIENDED

(Levan Gabriadze, 2015)

สนุกมากๆ!! พูดเลยว่าลืมหนังแนว 'นักเชือด' (slasher film) ที่มีฆาตกรโรคจิตถือมีด-ดาบ-ขวาน-หอก-ธนู ออกมาไล่ล่าฆ่าวัยรุ่นทีละรายในยุคเก่าๆ อย่าง Halloween, Friday the 13th หรือใหม่ขึ้นมาหน่อยก็พวก I Know What You Did Last Summer, Urban Legends ไปได้ละ! เพราะเรื่องนี้ทำออกมาได้ 'เหนือชั้น' กว่ามาก ทั้งที่ตลอดเรื่องแทบจะไม่มีเปลี่ยนฉากให้ตัวละครออกไปไหน นอกจากนั่งอยู่แต่ในห้อง จมอยู่กับหน้าจอคอมตลอด โดยที่คนดูซึ่งนั่งดูหนังเรื่องนี้ในโรง ก็ต้องคอยเฝ้ามองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นผ่านหน้าจอคอมตามไปด้วย แม้จะเห็นไม่ค่อยชัด-ไม่ค่อยเต็มตา เพราะภาพมันกระตุกๆเนื่องจากสัญญาณอินเตอร์เน็ตมันห่วย! แต่ก็ให้อารมณ์ตื่นเต้นระทึกขวัญได้มากๆ

ANTI-HUMAN ภูมิแพ้มนุษย์ (พ.ศ. ๒๕๕๘)

ANTI-HUMAN ภูมิแพ้มนุษย์

(ณัฐชัย จิระอานนท์, พ.ศ.๒๕๕๘)

ไปดูในงานฤดูหนัง 2 เมื่อเสาร์ที่ 9 พ.ค. ที่หอศิลป์ ตรงข้ามมาบุญครองฮะ เปนงานฉายหนังสั้นของนักศึกษา ภาควิชาภาพยนตร์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ แต่เรื่องนี้กลับ 'พิเศษ' กว่าเรื่องอื่นๆที่ฉายในงานเดียวกัน ตรงที่เปน 'หนังยาว' ซึ่งถือเปนความหาญกล้าของน้อง แบงค์กี้ ผู้กำกับที่เปิดเผยความในใจเกี่ยวกับทำหนังยาวเพียงคนเดียวในรุ่นว่า...ถ้าหนังมันจะล้มเหลวหรือไม่ประสบความสำเร็จ ก็ขอให้มันล้มในมหา'ลัย ดีกว่าไปล้มเมื่อก้าวออกไปสู่โลกภายนอก... ได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ก็รู้สึกทึ่งและชื่นชมมากๆ มองเห็นความตั้งใจอันแรงกล้าของเขาในการจะเปน 'นักทำหนัง' อย่างจริงจัง จึงขอเอาใจช่วยให้น้องประสบความสำเร็จบนเส้นทางตามที่มุ่งหวังนะฮะ เชื่อว่าอีกไม่นาน บ้านเราจะมีผู้กำกับหนังไทย 'คลื่นลูกใหม่' ในวงการอย่างแน่นอน ขอให้คอยดูไปเถอะ ^^

MAD MAX: FURY ROAD (2015)

MAD MAX: FURY ROAD

(George Miller, 2015)

สนุกโคตรๆอะ! ดูแล้ว 'มันส์' สัสๆ!! แบบว่าเปิดเรื่องมาไม่เท่าไรก็อัดฉากแอ็คชั่นเข้าใส่คนดูแบบไม่ให้ทันตั้งตัว จากนั้นก็ละเลงแบบ non-stop ไปจนจบ แทบจะไม่ให้หายใจหายคอกันเลย ดูแล้วอึ้ง-ทึ่ง-ตะลึง-ตึงโป๊ะสุดๆ งงเบยว่าทำออกมาได้ยังไง...หนังแอ็คชั่นความยาวสองชั่วโมง แต่ดูแล้วรู้สึกว่ามันสั้นแค่ครึ่งชั่วโมง ^^ แล้วฉากแอ็คชั่นฟัดกันตลอดเรื่องก็เกิดขึ้นบนรถที่กำลังแล่นฉิวอยู่กลางทะเลทราย ยิ่งดูก็ยิ่งลุ้นระทึกด้วยความหวาดเสียว แถมคนทำหนังก็ช่าง 'ดีไซน์' ฉากต่อสู้แอ็คชั่นในหนังได้สุดยอด คือมีนั่น-นี่-โน่นออกมาเรียกร้องความสนใจ ให้คนดูรู้สึกตื่นเต้น-ตื่นตา-ตื่นตัวได้ตลอดตั้งแต่ซีนแรกยันซีนสุดท้าย พูดอีกแบบคือมีของให้เล่น ให้หยิบออกมาโชว์เยอะมาก ที่ชอบสุดๆคือที่มันให้คนขึ้นไปโหนตัวบนเสา แล้วเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาเพื่อให้หย่อนตัวลงไปบนรถอีกคัน ดูหยั่งกะ Circ Du Soleil ยังไงยังงั้น!

PITCH PERFECT 2 (2015)

PITCH PERFECT 2

(2015, Elizabeth Banks)

สนุกฮะ! ถึงจะไม่เคยดูภาคแรกมาก่อนก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะตั้งใจแค่ว่าจะเข้าไปนั่งฟังเพลงเปนหลัก #เนื้อเรื่องโน่นนี่นั่นช่างมันเหอะไม่รู้ก็ได้ป่ะ ^^ โดยเฉพาะ แอนนา เคนดริค ซึ่งร้องเพลงได้สุดยอดมากๆ เสียงใส กังวาน มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ให้หลับตาฟังก็ยังรู้ว่านางเปนคนร้อง ซึ่งไม่ผิดหวัง แม้ว่าจะต้องแชร์ๆ เฉลี่ยๆ กับคนอื่นบ้างก็ตาม อีกคนที่คาดไม่ถึงว่าจะเสียงเพราะ คือ เฮลีย์ สไตน์เฟลด์ ซึ่งมารับบทน้องใหม่ของวงเบลล่า ไม่นึกเลยว่านอกจากหน้าจะสวยแล้ว ยังร้องเพลงเพราะอีกต่างหาก ช่วยให้หนังดูเพลินขึ้นเยอะ

ผีห่าอโยธยา (พ.ศ. ๒๕๕๘)

ผีห่าอโยธยา

(ม.ร.ว. เฉลิมชาตรี ยุคล,พ.ศ. ๒๕๕๘)

เอิ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม... เอางี้ละกันฮะ! คือถ้ามองหนังเรื่องนี้ในแง่ที่มันเปนหนังแอ็คชั่น เกรดต่ำๆ แบบที่เรียกกันว่า Exploitation Film ซึ่งเปนหนังแนวที่เน้นขายเซ็กส์และความรุนแรงกันแบบจะจะ โจ่งแจ้ง ไม่บันยะบันยัง #พูดอีกแบบคือไร้ยางอาย ซึ่งนิยมสร้างกันอย่างมากในยุค 70 จนเรียกได้อีกอย่างว่า 'หนังขยะ' เพราะมีแต่เลือดกับฉากเอากันให้ดูเพียบ! จนไม่มีเวลาไปให้ความสำคัญกับเนื้อหาสาระและพัฒนาการของตัวละครเลย-แล้วล่ะก็ บอกได้เลยว่า ผีห่าอโยธยา เปนหนังที่ตอบโจทย์แก่คนดูที่นิยมดูหนังประเภทนั้นได้อย่างเต็มที่ (เชื่อว่า เควนติน ตารันติโน่ จะต้องชอบหนังเรื่องนี้อย่างมากแน่ๆ ^^)

THE LAST FIVE YEARS (2014)

THE LAST FIVE YEARS

(2014, Richard LaGravenese)

จบเศร้าอะ! บอกเลยว่าชอบตอนจบของหนังมาก ดูแล้วนึกถึงหนังเกาหลีเรื่อง Peppermint Candy ของ ลีชางดอง ซึ่งเล่าเรื่องราวชีวิตของชายคนหนึ่ง โดยค่อยๆย้อนทวนเหตุการณ์ในปัจจุบันกลับไปยังอดีต ดูแล้วรู้สึกเจ็บปวด-ร้าวราน และรันทดหดหู่เอามากๆ คิดถึงสัจธรรมที่ว่า "ชีวิตคือความไม่แน่นอน" ขึ้นมาทันที เพราะไม่มีผู้ใดจะล่วงรู้ถึงอนาคตที่รอคอยอยู่ในวันคืนข้างหน้าได้เลย ทำได้แต่เพียงตั้งความหวังไว้ว่าจะมีแต่สิ่งดีๆ-เรื่องราวดีๆ-คนดีๆ-เหตุการณ์ดีๆผ่านเข้ามา เพื่อทำให้ชีวิตเรากลายเปน 'ชีวิตที่ดีๆ' ดังที่หวัง