SING, LA LA LAND, KING COBRA

#รีวิวรัวๆ : วีคที่แล้วดูหนังมาสามเรื่องฮะ เปนหนังที่กำลังฉายอยู่หนึ่งเรื่อง อีกสองเรื่องมีคิวเข้าฉายต้นปีหน้า แต่ถือโอกาสเอามา #รีวิวรัวๆ ในคราวเดียว เพราะถ้าแยกเขียนแยกโพสต์ทีละเรื่อง มันให้รู้สึกเสียเวลา ถือเอาว่าเปนหนังที่ได้ดูในปี 2016 ก็ควรเขียนให้จบๆในปี 2016 แล้วพอปี 2017 ค่อยเริ่มต้นกันใหม่ ถ้างั้นอย่าให้เสียเวลา ว่ากันที่เรื่องแรกเลยเหอะ…

พรจากฟ้า (พ.ศ. ๒๕๕๙)

พรจากฟ้า

(รวมผู้กำกับ, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ไปดูมาละฮะ ตอนแรกนึกว่าจะรอดูฟรีในทีวีช่วงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ (มีคนกระซิบมาว่าเค้าจะเอามาฉายอะฮะ ^^) แต่นึกขึ้นได้ว่าวันปีใหม่ทั้งทีน่าจะออกไปเที่ยวเล่น เดินตากลมหนาวชมพลุไฟพะเนียงเตียงระเบิด (ถ้ามี) ไม่ก็ถ่อร่างไปดูหนัง(ฟรี)โต้รุ่งที่หอภาพยนตร์ (ปีนี้จะจัดหรือเปล่าก็บ่ฮู้) เพราะถึงไงก็ดีกว่านั่งหงอยเหงาจับเจ่าเศร้าซึมอยู่หน้าจอทีวี พร้อมข้าวโพดคั่วอยู่กับบ้านแหละน่า คิดได้ดังนี้เลยออกจากบ้านไปตีตั๋วดูฉับพลัน พอได้ดูแล้วก็…

ปีกทอง (พ.ศ. ๒๕๕๙)

ปีกทอง

(ชูเกียรติ ศักดิ์วีรกุล, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เฮ้อ! จบเสียที จบด้วยความโล่งใจว่าหมดสิ้นภาระผูกพันไปอีกหนึ่งสิ่งแย้ว 555+ เพราะว่าติดตามดูมาตลอดทุกตอนไม่เคยขาดเลยนั่นเอง ถึงจะไม่รู้สึกปลื้มแบบเดียวกับ “ลายหงส์” ก็ตาม แต่พอดูไปเรื่อยๆ ก็ให้รู้สึกชิน พร้อมกับอยากรู้ว่าเรื่องราวต่อไปจะเปนอย่างไร ด้วยว่ามันแทบจะเปน “ปีกทอง” คนละเวอร์ชั่นกับนิยายที่เคยอ่านมา อย่างชนิดที่เรียกได้ว่า ‘คนละเรื่องเดียวกัน’ 

ปั๊มน้ำมัน, 20ใหม่ยูเทิร์นวัยหัวใจรีเทิร์น, MOANA, OFFICE CHRISTMAS PARTY (2016)

#รีวิวรัวๆ : ไม่ได้เข้าโรงหนังซะนาน พอได้เข้าก็เข้ายิกๆ ถี่ๆ ติดกัน วันเว้นวันบ้าง วันละเรื่องสองเรื่องบ้าง แล้วแต่จังหวะและโอกาส เลยเหมือนกระตุ้นให้เกิดความอยากเขียนรีวิวหนังขึ้นมาอีกครา แก้เบื่อจากการเขียนอย่างอื่นซึ่งไม่มีวี่แววเลยว่าจะคืบหน้าไปถึงไหน อาจเปนเพราะว่ายังไม่มั่นหน้า เอ๊ย! ไม่มั่นใจ ไม่ถนัด ก็เลยติดๆขัดๆ เขียนได้กระปริดกระปรอยเหมือนท้องผูกกำเริบ นั่งนานจนก้นบานฉ่ำแล้วก็ยังไม่ได้เนื้อถ้อยกระทงความตามที่ต้องการ เลยเปลี่ยนบรรยากาศมาอยู่ใน comfort zone เขียนรีวิวตามใจชอบแก้เครียดบ้างอะไรบ้าง น่าจะดี! งั้นไม่พล่ามต่อละ เข้าเรื่องเลยดีก่าาาา…

MISS SAIGON 25th ANNIVERSARY (2016)

MISS SAIGON

25th ANNIVERSARY (2016)

วันก่อนมีโอกาสได้ไปดู ‘ภาพยนตร์บันทึก’ (จะเรียกว่า ‘เทปบันทึกภาพ’ ก็ให้รู้สึกว่ามันออกจะเชยๆ แลดูเปนคนโบร่ำโบราณคร่ำครึเสียเหลือหลาย เลยเรียกเสียใหม่ตามที่เห็น หุหุ) การแสดงละครเวทีมิวสิคัลเรื่อง Miss Saigon ซึ่งเปนรอบการแสดงเพื่อฉลองวาระครบรอบ 25 ปี โดยมีการเชิญทีมนักแสดงชุดดั้งเดิมมาร่วมร้องเพลง “แฮปปี้ เบิร์ทเดย์ ทู มิสซายกอนนนนน…” ในตอนจบการแสดงด้วย

DON'T BREATHE (2016)

DON'T BREATHE

(Fede Alvarez, 2016) 

ไม่รู้จะมีใครคิดแบบเดียวกันมั้ยนะฮะ แต่น้องมอดดูเรื่องนี้แล้วสงสารลุงตาบอดที่ถูกสามโจรวัยรุ่นบุกเข้าปล้นบ้านตอนกลางดึกจุง ไม่ได้นึกเอาใจช่วยตัวละครหญิงหนึ่งเดียวในสามโจรที่หนังปูพื้นให้เห็นถึงความจำเป็นในการประกอบมิจฉาชีพเลยแม้แต่น้อย หนึ่งคือเพราะคิดว่าลุงตาบอลนั้นก็อยู่ของแกเฉยๆ อยู่แบบเงียบๆ keep low profile ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวข้องแวะวุ่นวาย ก่อความเดือดร้อนอันใดให้แก่ใคร แต่ไอ้-อีโจรสามตัวนั่นต่างหากที่เผือกเข้าไปยุ่มย่ามวุ่นวายกับแกก่อน ก็สมควรแล้วที่จะโดนสำเร็จโทษขั้นสูงสุด!