ไอฟาย..แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้ (พ.ศ. ๒๕๕๗)

ไอฟาย..แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้

(เมษ ธราธร, พ.ศ. ๒๕๕๗)

สนุกดีฮะ! แบบว่าดูไปหัวเราะไปได้เต็มที่ เพราะว่ามันเปนหนังตลกที่ทำออกมาแล้วตลก!! ซึ่งสำหรับน้องมอดถือว่าโอเคมากๆแล้วนะฮะ เพราะอย่างที่รู้กันดีว่าอะไรมันจะหายนะทางอารมณ์ได้เท่ากับดูหนังตลกที่ไม่ตลก และ/หรือ ตลกฝืด ย่อมไม่มี!!! เพราะงั้น เลิกคำนึงไปได้เลยว่าหนังเรื่องนี้จะมีความดีงาม เลอค่าทางด้านเนื้อหา อันจะช่วยระดับความลึกซึ้งในอารมณ์-สังคม-จิตใจของผู้ชมให้งดงามกว่าที่เปนอยู่ เพราะมันออกจะหาเจอได้ยากเย็นยิ่ง เอาแค่ให้คนทำหนังทำฉากตลกออกมาให้ดูแล้วขำ หัวเราะก๊ากๆไปกับ 'ซิท' แต่ละซิท และ/หรือ มุมตลกแต่ละมุกที่ร้อยเรียงระดมกันเข้ามาเปนห่าฝน โดยที่ไม่ต้องฝืนใจหัวเราะหึๆ ก็นับว่าเปนบุญนักหนาแร้ววววววว....


การที่หนังตลกทำออกมาแล้วตลก น้องมอดถือว่าคนทำหนังได้บรรลุวัตถุประสงค์สมเจตนารมณ์ในการสร้างมันขึ้นมาอย่างครบถ้วนละ แม้ว่าตอนดูจะอดรู้สึกเกรงใจคนที่นั่งติดกันไม่ได้ เพราะน้องมอดออกจะขำจริงขำจัง-หัวสั่นหัวคลอน-ตัวโยกตัวโยนไปกับมุกตลกโสโครกๆ อันเกี่ยวเนื่องความทะลึ่งลามก การนำของเสียมาเล่นอย่างเห็นเปนเรื่องเบิกบาน รวมถึงมุกเจ็บเนื้อเจ็บตัวชวนสยอง ซึ่งถ้าไม่เกรงใจก็คงจะหัวเราะจนฟันหักออกมาแล้ว #แต่เผอิญฟันเหลือน้อยจึงต้องสงวนไว้เคี้ยวข้าวต่อไป แต่เจ้าคนที่นั่งข้างๆ ไม่รู้มันเปนญาติจ่าเฉยหรือไร จึงเอาแต่นั่งดูนิ่งๆ ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะใดๆเลยสักแอะ ไม่รู้ว่ามัวหลงเสน่ห์ โซระ อาโออิ หรือหลงความน่ารักของ น้องไอซ์ ปรีชญา กันแน่เนาะ ^^ น้องมอดเลยอดคิดไม่ได้ว่า ไอ้เรามันคนเส้นตื้นเกิ๊นนนน! หรือเจ้าหมอนั่นมันเส้นลึกเกินไปกันแน่หว่า #หรือมันกลัวเมียมันที่มาด้วยจะดึงหูยานตอนหนังเลิกก็ไม่รู้ 5555

แต่ก็ทำให้สรุปได้ว่า การดูหนังแล้วรู้สึกว่ามันตลกหรือไม่ตลกเนี่ย มันเปนอะไรที่ปัจเจ้กกก..ปัจเจกฯ เชียวนะฮะ ว่ากันไม่ได้! เพราะงั้นที่บอกไปตอนต้นว่าหนังสนุก ดูแล้วขำ แทบว่าจะขี้แตกตามมุกตลกในหนัง บลาๆ มันจึงเปนรสนิยมและสภาวะทางจิตในขณะที่กำลังดูของข้าพเจ้าล้วนๆ เพราะกำลังอยากได้อะไรมาช่วยให้จิตฟูพอดี เพราะมันฟุบๆแฟ่บๆมาหลายเพลาแล้ว T^T

ฉะนั้น ถ้าหนังเรื่องหนึ่งจะพึงสามารถช่วยให้คนที่กำลังจิตตก ละเลิกความคิดที่จะฆ่าตัวตายหรือทำลายข้าวของได้ ก็ต้องนับเปนคุณูปการ-เปนกุศลอันใหญ่หลวงแก่ผู้สร้างหนังอย่างหาสิ่งใดเปรียบมิได้เลยทีเดียว สาธุ!!!... :'-P