ม.6/5 ปากหมา ท้าผี (พชร์ อภิรุจ, พ.ศ. ๒๕๕๖)
ดูจบละ! หนังก็ดูเพลินๆดีนะฮะ ถึงจะย่อหย่อนความตลกไปบ้างเมื่อเทียบกับหนังชุด "หอแต๋วแตก" แต่โดยรวมๆถือว่าพอใช้ได้ เนื้อเรื่องไม่มีอะไรซับซ้อน แค่เด็กนักเรียนมัธยมอยากลองดี เลยชวนกันบุกเข้าไปในอาคารร้างของโรงเรียน เพื่อพิสูจน์ว่าตำนานเก่าแก่ที่เคยได้ยินมานั้น มันเป็นจริงหรือเปล่า และผีมีจริงหรือไม่!
หนังเล่นสนุกกับเหตุการณ์ที่เด็กกลุ่มนี้เจอผีหลอก ต้องวิ่งพล่านไปๆมาๆทั่วตึกอยู่นาน ดูๆไปก็เริ่มเบื่อขึ้นมาหน่อยๆ เพราะหนังออกจะพยายามเร้าอารมณ์ โดยเฉพาะดนตรีประกอบตึงๆตังๆที่เปิดตลอด แถมเสียงเด็กเปรตพวกนี้ก็แหกปากกันเก่งโคตรๆ กว่าจะเข้าเรื่องที่หนังซ่อนไว้เปนความลับก็นานพอสมควร ซึ่งก็ถือว่าโอเค อย่างน้อยผู้กำกับก็กล้าพอจะบอกคนดูอย่างตรงไปตรงมาว่า คนเปน 'ครู' ผู้มีหน้าที่อบรมสั่งสอนนักเรียนนั้น เอาเข้าจริงก็ยังเปนปุถุชน มีกิเลสตัณหา มีรัก-โลภ-โกรธ-หลง แบบมนุษย์ธรรมดาๆทุกประการ ฉะนั้นเลิกคิดกันเสียเถอะ ว่าคนเปนครูจะต้องประพฤติปฏิบัติตนงามพร้อม ทำตัวเปนแบบอย่างควรค่าแก่การเอาเปนเยี่ยงอย่างเสมอไป แต่ถึงงั้น คนเปนนักเรียนก็ควรต้องให้ความเคารพครูบาอาจารย์ตามสมควร ถึงแม้ครูจะไม่ทำตัวดีพร้อมไปซะทุกอย่าง แต่การจะเอาครูมาเหยียบย่ำเห็นเปนของสนุกก็ถือเปนเรื่องไม่ควรทำอยู่ดี อย่างที่บอกแล้วว่าครูก็เปนคน ย่อมทำอะไรผิดพลาดได้บ้างเปนของธรรมดา
ดูเรื่องนี้แล้ว เห็นจริงที่ว่าคนเอเชีย ไม่ค่อยปฏิเสธการมีอยู่ของภูตผีวิญญาณ โดยเฉพาะบ้านเราและจีน นอกจากไม่ปฏิเสธยังให้ความเคารพบูชาในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยช่วยปกปักรักษาเราให้แคล้วคลาดภยันตรายด้วยซ้ำไป แต่ถ้าหากดันไปทำอะไรให้ไม่พอใจ ก็เตรียมตัวโดนจับหักคอได้เบยยยยย... อย่างไรก็ดี ผีไทยออกจะแตกต่างจากผีประเทศอื่นอยู่หน่อย ตรงที่เป็นผีขี้ใจอ่อน ต่อให้เคียดแค้นอาฆาตสังคมและโลกสักเพียงใด แต่พอโดนออดอ้อนวิงวอนขออภัยหนักๆเข้าก็ยอมใจอ่อนจนได้ สุดท้ายก็ยอมไปผุดไปเกิดแต่โดยดีทุกที! จะว่าไปก็ถือเปนคาแร็คเตอร์ของผีในหนังผีไทยแท้ๆแต่ดั้งเดิม ที่แลดูว่าจะห่างหายไปนานนับตั้งแต่การถือกำเนิดขึ้นของผีซาดาโกะ (The Ring) กับผีคายาโกะ (Ju-On) ที่ทำให้ผีไทยยุคหลังกลายเป็นผีโรคจิต บ้าเลือด ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า จนลืมไปแล้วว่าเอกลักษณ์อย่างหนึ่งที่ทำให้ผีไทยไม่เหมือนชาติใดในโลก คือรู้จักคำว่า 'อโหสิกรรม' .... :'-P
No comments:
Post a Comment