รัก ลวง หลอน THE COUPLE (พ.ศ. ๒๕๕๗)

รัก ลวง หลอน THE COUPLE

(พ.ศ. ๒๕๕๗)

ได้ยินแว่วๆ เหมือนมีพรายกระซิบก่อนเข้าไปดู ว่าเกิดปัญหาขัดแย้งขึ้นระหว่างผู้กำกับฯ กับโปรดิวเซอร์ ทำให้ผู้กำกับฯ ต้องถอนตัวกลางคัน เครดิตชื่อผู้กำกับฯ จึงลงไว้แค่ว่า "ทาเล้นท์ วัน ทีม" ซึ่งเปนใครก็ไม่รู้ จับมือใครดมไม่ได้ว่างั้นเถอะ! ไม่รู้จริงๆ ว่าใครมาทำหน้าที่กำกับต่อจนหนังสำเร็จเสร็จเปนรูปเปนร่างได้ 

แต่พอดูจนจบ ก็คิดว่าไม่แค่เฉพาะผู้กำกับเท่านั้นหรอก ที่สมควรขอถอนตัวออกจากหนังเรื่องนี้ บรรดาคนเขียนบทอีกสี่ห้าคนซึ่งบางคนมีเครดิตดีงามในวงการหนังดิบดี อาทิ คงเดช จาตุรันต์รัศมี กับ ศิวโรจน์ คงสกุล ก็น่าจะขอถอนชื่อตนเองออกไปด้วย เพราะเรารู้สึกว่าปัญหาอันฉกาจฉกรรจ์ของหนังเรื่องนี้ อยู่ที่บทภาพยนตร์นั่นแหละ!! T__T

O.T. ผี Overtime (พ.ศ. ๒๕๕๗)

O.T. ผี Overtime

(อิสรา นาดี, พ.ศ. ๒๕๕๗)

หนังก็ใช้ได้นะฮะ... มีความรู้สึกว่าผู้กำกับท่านนี้น่าจะค้นพบแนวถนัดในการทำหนังของตนแล้ว หลังจากลองฝึกมือจากหนังสั้นในชุด "ตี 3" มาแล้วสองเรื่อง โดยรวมๆของเรื่องนี้ก็รู้สึกบันเทิงดี เพราะมีทั้งตื่นเต้น-ตลก-น่ากลัว #แอบปวดกบาลอยู่หน่อยๆว่ามันออกจะหลอกกันหลายซับหลายซ้อนเหลือเกิน 

JOHN WICK (2014)

JOHN WICK

(David Leitch and Chad Stahelski, 2014)

หนังหนวกหูมากๆฮะ เพราะมันยิงกันหูดับตลอดเรื่อง แต่ที่น่าหนวกหูยิ่งกว่า คือดนตรีประกอบที่ใส่มาในฉากแอ็คชั่น รกรุงรัง ฟังแล้วน่ารำคาญอารมณ์ฝุดๆ สงสัยระบบเสียงมันดีเกิ๊นนนนน! เลยรู้สึกเหมือนแก้วหูเต้นริกๆตลอดเวลา 55555+

WHIPLASH (2014)

WHIPLASH

(Damien Chazelle, 2014)

หนังดูสนุกฮะ! ที่สำคัญกว่านั้นคือมันเปนหนัง 'ดี' มากๆด้วย ยิ่งสำหรับคนชอบฟังดนตรีแจ๊ซ น่าจะโปรดปรานและสบอารมณ์กับหนังได้ไม่ยาก เพราะดนตรีในหนังเรื่องนี้ ต่อให้ไม่รู้จักมาก่อน แต่ฟังแล้วก็อดรู้สึกคึกคักเพลิดเพลินตามไปด้วยไม่ได้ #ดนตรีคือภาษาสากลยิ่งกว่าภาษาอังกฤษอีกเนาะฮะ ^^ ชอบบทบาทการแสดงของ เจ.เค. ซิมมอนส์ กับ ไมล์ส เทลเลอร์ มากๆ พูดแบบเว่อร์ๆแต่ไม่เกินจริง (อิอิ) คือเล่น 'ดีโลกแตก' ด้วยกันทั้งคู่ ต่างผลัดกันรุก-รับ-ส่งอารมณ์กันตลอดเรื่อง ดูแล้วทึ่ง-อึ้ง-น่าตื่นตะลึงมากมาย แทบพูดได้เลยว่า ความโดดเด่น-งดงาม-อลังการ-พันลึกของหนัง มาจากพลังการแสดงอันสุดติ่งของทั้งสองคนที่งัดอออกมาถาโถมใส่คนดูแบบไม่ยั้ง ทำให้เฝ้าจดจ่อติดตามจนตาไม่กระพริบเลยทีเดียว #แต่ก็ต้องกระพริบจนได้เพราะไม่งั้นตาจะแห้ง55555

DRACULA UNTOLD (2014)

DRACULA UNTOLD

(Gary Shore, 2014)

หนังก็ OK ฮะ! สนุกแบบพอประมาณ สมน้ำสมเนื้อ ดูได้เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อ ...แต่สารภาพนิดนุงว่ามีแอบหลับช่วงต้นเรื่อง ซึ่งเกิดจากความไม่พร้อมด้านสภาพร่างกายล้วนๆ ไม่เกี่ยวใดๆกับคุณภาพของหนังเล้ยยยย... #แล้วจะสารภาพให้ชาวบ้านรู้ทำเพื่อ!?! แต่ถึงจะดูแบบหลับๆตื่นๆ #ตื่นเพราะพวกเปรตข้างหลังแม่งเตะเบาะกูตลอด #สาดดดดด ก็ยังพอจะตามเรื่องได้ทันนะฮะ เพราะจะว่าไป เรื่องมันก็ไม่มีอะไรซับซ้อน เปนพล็อตธรรมด๊าธรรมดา ที่คนดูหนังบ่อยๆน่าจะคุ้นชินกันดี

GONE GIRL (2014)

GONE GIRL

(David Fincher, 2014)

หนังสนุกฮะ! ไม่ใช่สนุกธรรมดา แต่คือ 'สนุกฉิบหาย' แม้ว่าตอนปูพื้น-เซ็ตอัพเรื่องราวกับตัวละครในตอนต้นจะดูเนือยๆ หนืดๆ น่าง่วงอยู่บ้าง เพราะก็ออกแนวเดิมๆอย่างที่รู้กันอยู่แล้วจากในตัวอย่างหนัง คือเมียพระเอกหายตัวไปอย่างลึกลับ เขาเลยแจ้งตำรวจให้ช่วยออกตามหา ซึ่งไปๆมาๆ กลายเปนว่ากลับมีหลักฐานบ่งชี้ว่าตัวเขาเองนั่นแหละ คือตัวการที่ทำให้เมียสาวสวยหายตัวไป

THE BABADOOK (2014)

THE BABADOOK

(Jennifer Kent, 2014)

หนังสนุกมากฮะ! ที่สำคัญคือมัน 'ดีงาม' มากๆด้วยอะ คือเปนหนังแนวเขย่าขวัญเชิงจิตวิทยาที่ทำออกมาได้น่าทึ่งน่าตื่นตะลึง โดยไม่จำเปนต้องมีฉาก 'ตุ้งแช่' คอยขู่เข็ญคำรามให้คนดูตกใจกลัวจนขี้หด นัยว่าผู้กำกับคงรู้ว่าถ้าทำบ่อยๆก็มีแต่จะทำให้คนดูรู้สึกรำคาญจนพานจะเกลียดหนังไปเลย จึงหันไปเล่นกับบรรยากาศความหลอกหลอนสยองประสาทอย่างได้ผล ดูจบแล้วก็ยังรู้สึกเหมือนยังติดตากับบางฉากที่ตามมาคอยรบกวนอารมณ์อยู่ไม่วาย โดยเฉพาะฉากแมลงสาบไต่ยั้วเยี่ยออกจากรังของมัน #กรี๊ดดดดกูเกลียดแมลงสาบ!!! เห็นแล้วรีบยกมือปิดตาเร็วเสียยิ่งกว่าเห็นฉากตัวละครเอามีดสับๆกันจนเลือดท่วมจอซะอีก (เพราะเลือดมันเปนน้ำ แต่แมลงสาบมันเปนตัว มีขาเหนียวๆแหลมๆด้วย แหวะ! เห็นมันวิ่งๆบินๆอยู่ในบ้านแล้วประสาทจะแดกทุกที 5555+)

จะว่าไป เรื่องนี้ก็เหมือนจะเปนภาคกลับด้านของ Annabelle นะฮะ ไม่รู้ว่าเปนเพราะได้ดูในเวลาไล่เลี่ยกันอะป่าว แต่อดคิดไม่ได้ว่าใน Annabelle เราได้เห็นถึงความรักยิ่งใหญ่ของแม่ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกน้อย แม้จะต้องยอมแลกด้วยชีวิตของตนก็ตาม แต่เรื่องนี้ เรากลับได้เห็นแม่อีกแบบหนึ่ง ที่แม้จะแสดงออกว่ารักลูกอย่างสุดหัวใจ แต่ลึกๆในใจจริงแล้ว กลับเกลียดชังเลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอเปนผู้ให้กำเนิดอย่างที่สุด เหตุผลก็เนื่องจากการเกิดมาของลูกชาย คือการตายจากไปอย่างกะทันหันของสามี ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขณะกำลังพาเธอไปคลอดลูกยังโรงพยาบาล

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานหลายปี จนลูกชายเจริญเติบโตขึ้นมากแล้ว แต่ความทรงจำอันฝังใจและความอาลัยอาวรณ์ต่อสามีผู้ล่วงลับ กลับยังคงตรึงแน่นอยู่ในใจเธอไม่เสื่อมคลาย พูดง่ายๆคือ เธอยังทำใจยอมรับการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของสามีไม่ได้! การเลี่ยงไม่พูดถึงเขาเลยแม้สักนิด ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลก ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำใจยอมรับได้กับความสูญเสียอันใหญ่หลวง ที่จู่โจมเข้ามาในชีวิตโดยไม่เปิดโอกาสใดๆให้ตั้งรับ จึงเปนเสมือน 'เกราะ' ที่เธอสร้างขึ้น ด้วยความเข้าใจว่ามันจะช่วยป้องกันเธอให้อบอุ่นปลอดภัยอยู่ในโลกที่ปราศจากสิ่งเตือนใจใดๆให้รำลึกนึกถึงสามี ด้วยเพราะการมีใครสักคนเอ่ยถึงเขาขึ้นมา ก็สร้างความเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกแล่เนื้อออกเปนชิ้นๆเสียแล้ว T^T

ลืมคิดไปว่ายังมีอีกหนึ่งสิ่งเตือนใจที่ทำให้เธอหวนรำลึกถึงสามีได้ยิ่งกว่าสิ่งใด ก็คือ 'ลูกชาย' เธอนั่นเอง จึงกลายเปนว่าเกราะที่เธอพยายามสร้างขึ้น เอาเข้าจริง มันคือ 'กำแพง' ที่ล้อมรอบกักขังตัวเธอไว้ให้ติดหล่มอยู่ในความหม่นเศร้าทางอารมณ์ โดยที่ไม่ผู้ใดยื่นมือเข้าช่วยได้ T__T

แทบพูดได้ด้วยซ้ำว่า ใจจริงของเธออาจจะอยากฆ่าลูกชายให้ตายไปเสียด้วยซ้ำ พูดอีกแบบคือ หากสามารถเลือกได้ เธอคงจะเลือกให้สามีมีชีวิตอยู่ต่อไปมากกว่า อย่างน้อยก็ยังช่วยกัน 'ทำลูก' ใหม่ได้ คิดง่ายๆว่าการมีแต่สามีโดยไม่มีลูก ถึงอย่างไรก็น่าสนุกกว่ามีแต่ลูกโดยไม่มีสามีแหละเนาะ ส่วนเรื่องความรักในเชิงโรแมนติกระหว่างแม่-ลูกนั้นยกไว้เถอะ เพราะไม่มีใครปฏิเสธหรอกว่าความรักแบบนั้นมันมีจริง และหลายๆกรณีก็ยิ่งใหญ่แลน่าประทับใจเอามากๆ

แต่จากที่เห็นในหนัง ก็พอมองออกได้ว่าการเปน single mom ของนางเอกนั้น ถือเปนเรื่องหนักหนาสาหัสพอสมควร เพราะการเลี้ยงดูเด็กสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องพร้อมทั้งกำลังเงินและกำลังใจ โดยเฉพาะอย่างหลัง ถือว่าสำคัญสุด! #เงินหมดเรายังหามาเติมได้ #แต่กำลังใจหมดมันไม่รู้จะหาจากไหนมาเติม เหลียวซ้ายแลขวาก็หาไม่เห็น ด้วยว่าคนบางคนนั้นพอล้มแล้วลุกขึ้นเองลำบาก ได้แต่ปล่อยชีวิตให้ลอยเท้งเต้งไปตามยถากรรม #เศร้าจุง ToT

เทียบกับแม่ใน Annabelle แล้ว จะเห็นว่าแม่ในเรื่องนี้มีสถานะแตกต่างห่างไกลกันลิบโลก พูดอย่างสรุปรวมความคือ เธออยู่ในสภาพ 'ปากกัดตีนถีบ' กว่ามาก เพราะไม่มีผัวคอยซัพพอร์ตด้านการเงิน ความหวังความฝันอันเรืองรองที่อาจจะเคยมีร่วมกันตอนเริ่มต้นชีวิตคู่ ก็มีอันต้องล่มสลายไปในพริบตา เมื่อความตายยื่นมืดมาพรากเขาไป ทิ้งไว้เพียงภาระใหญ่หลวงให้เธอต้องดิ้นรนรับมือตามลำพัง

ก็เลยเปนเรื่องเข้าใจได้ ที่เธออาจต้องการฆ่าลูกให้ตายดับ เพื่อจะได้เปนอิสระจากบ่วงที่รัดคออยู่ทุกวันจนแทบหายใจไม่ออก ใช้ชีวิตได้อย่างเสรี ทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา สังเกตจากการที่เธอทั้งสบัดตัวและปัดมือลูกที่เอื้อมมาจับคอเธอในหลายๆฉาก ^^ เพราะว่ากันตามตรง ขนาดเราเองยังรู้สึกเลยว่า อยากยื่นมือเข้าไปบีบคอเด็กเปรตนั่นจริงๆ เพราะว่ามันซนเหลือเกิน แถมแหกปากเก่งอีกต่างหาก [รุ่นน้องนักดูหนังท่านหนึ่งบอกว่า มันเปนการเล่าเรื่องผ่านมุมมอง (POV) ของแม่ที่เกลียดลูก จึงไม่แปลกที่นางจะเห็นลูกเปนตัวน่ารำคาญ สมควรแก่การจับหักคอ!]

แต่การที่เธอจะทำถึงขั้นนั้น ก็ต้องอาศัยความเปนคนใจยักษ์ใจมารอยู่พอสมควร ซึ่งเธอยังไปไม่ถึง เพราะก็เห็นได้ว่าเธอคงมีใจรักและเอ็นดูลูกอยู่บ้าง ไม่งั้นก็คงจะทอดทิ้งไม่ไยดีลูกเสียตั้งแต่เกิดมาแล้ว ไม่ปล่อยให้มันโตขึ้นมาร้องกรี๊ดๆกวนประสาทได้ทุกวันหรอก 

ความรู้สึกในแบบที่เข้าข่าย 'ทั้งรักทั้งเกลียด' นี่กระมัง ผลักดันให้เธอก่อรูปปีศาจร้ายขึ้นมาในจิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว ด้วยว่าอย่างน้อย มันก็เปนการสร้างเหตุผลและความชอบธรรมแก่ตัวเธอเอง ในการจะกำจัดลูกให้พ้นไปจากเส้นทางชีวิตของเธอตลอดกาล... :'-P

THE ADMIRAL: ROARING CURRENTS (2014)

THE ADMIRAL: ROARING CURRENTS

(Kim Han-min, 2014)

หนังสนุกดีฮะ... แต่ขอบอกก่อนว่าตอนแรก ไม่รู้สึกอยากดูเลย เพราะไม่รู้จัก ไม่รู้ข้อมูลใดๆของหนัง เพิ่งรู้ก่อนหน้าจะเข้าไปดูวันเดียว ว่ามันเปนหนังสงครามยุคโบราณระหว่างเกาหลีกับญี่ปุ่น สมัยราชวงศ์โชซอนยอนเดวา อะไรนี่แหละ ^^ เนื่องจากน้องมอดถอนตัวจากความเปน 'ติ่งเกาหลี' เลิกติดตามข่าวสารวงการบันเทิงบ้านมันมาระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้ใครมาคุยถึงหนัง ถึงซีรีส์ ถึงศิลปินไอดอลหอยสังข์ บลาๆ ก็จะได้รับคำตอบเปนสีหน้าว่างเปล่าจากข้าพเจ้าสถานเดียว!

วัยเป้งง นักเลงขาสั้น (พ.ศ. ๒๕๕๗)

วัยเป้งง นักเลงขาสั้น
(พจน์ อานนท์, พ.ศ. ๒๕๕๗)

หนังตลกดีอะ... พูดแบบนี้เด๋วจะเข้าใจกันว่าเปนหนังตลก จริงๆ แล้วมันเปนหนังดราม่า-สะท้อนสังคมนะฮะ แต่มันคงเปนสไตล์ของผู้กำกับละมัง คือเน้นทำออกมาให้ดูสนุกเฮฮาเปนหลัก ส่วนสาระก็แล้วแต่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ถ้ามีก็ยัดใส่เข้ามากันแบบดื้อๆ แบบเดียวกับที่เค้าทำมาให้ดูกันทุกเรื่องนั่นแหละ เรื่องนี้ก็ด้วย ^o^

MONSTER (2003)

MONSTER  ***1/2

เธอชั่วเพราะชาย?

แม้จะชอบอ่านเรื่องจริงเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเอามากๆ โดยเฉพาะกับเว็บไซต์ Crimelibrary ที่ถือเป็นเว็บไซต์ในดวงใจ ซึ่งรวบรวมเรื่องราวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเอาไว้มากมาย แบ่งแยกประเภทและหมวดหมู่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นคดีเกี่ยวกับแก๊งสเตอร์, การก่อการร้าย, ฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง ไปจนถึงปริศนาฆาตกรรมที่ยังไม่อาจหาตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษได้จนกระทั่งปัจจุบันนี้ ซึ่งช่วยง่ายแก่การค้นหาข้อมูลเป็นที่สุด นอกจากนี้ยังมีหมวด Women Who Kill อันว่าด้วยเรื่องของฆาตกรหญิงโดยเฉพาะ และทุกครั้งที่เข้าเว็บไซต์นี้ และคลิกที่หมวดดังกล่าวก็จะเห็นชื่อ Alieen Wuornos โดดเด่นเป็นสง่าบนหน้าจอแทบทุกที (ล่าสุดนี้ก็เห็นรูปใบหน้าเธอเด่นหราอยู่บนหน้าแรกเลยทีเดียว) ทว่าก็ไม่เคยตั้งใจอ่านคดีฆาตกรรมที่เธอเป็นผู้ลงมืออย่างจริงๆจังๆสักที จนเมื่อได้ทราบข่าวว่าจะมีการนำเรื่องของเธอมาสร้างเป็นหนัง ถึงได้ตกลงใจว่าจะต้องนั่งอ่านอย่างจริงจังเสียหน่อย เผื่อตอนดูหนังจะได้จับผิด เอ๊ย! รู้ว่าคนทำหนังมันบิดเบือนหรือเสริมแต่งให้เรื่องราวมันหวือหวาไปจากเหตุการณ์จริงมากน้อยแค่ไหนไง...

ANNABELLE (2014)

ANNABELLE

(John R. Leonetti, 2014)

หนังสนุกแบบพอใช้ได้ฮะ แต่สงสัยจะคาดหวังมากไป ว่ามันต้องทำออกมาน่าเสียวสันหลังในระดับเดียวกับ The Conjuring ซึ่งเปนหนังต้นกำเนิด ทำให้ดูแล้วไม่ค่อยปลื้มกับมันสักเท่าไหร่ แอบหาวอยู่เปนระยะอีกต่างหาก โดยเฉพาะในบางฉากที่นิ่งๆ ซึ่งเข้าใจว่าเปนการพยายามสร้างบรรยากาศอันชวนหวาดผวา แต่เราดูแล้วกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวตามไปด้วยเท่าไหร่ สงสัยเพราะดันได้ดูในโรงที่ความสว่างของเครื่องฉายไม่แรงพอละมัง ภาพมันเลยออกมาดูมืดๆ มัวๆ บวกเพิ่มจะตัวหนังจริงซึ่งภาพส่วนใหญ่ก็มืดอยู่แล้วเข้าไปอีก

ภวังค์รัก (Concrete Clouds, พ.ศ. ๒๕๕๗)

ภวังค์รัก (Concrete Clouds)

(ลี ชาตะเมธีกุล, พ.ศ. ๒๕๕๗)

หนังดีมากฮะ... แต่บอกตรงๆ คือดูแล้วไม่รู้สึกสนุกตามไปด้วยเท่าไหร่ พูดให้ชัดกว่านั้นคือหนังไม่สนุก แต่มันเปนหนังดีอะ คำว่า 'ดี' ในที่นี้หมายถึงองค์ประกอบต่างๆ ที่มารวมกัน ทั้งการถ่ายภาพ-จัดแสง การตัดต่อ บท และการแสดง โดยเฉพาะการแสดงของ เจนสุดา ปานโต ที่ได้ยินคนชมกันมาก พอได้ดูก็เห็นด้วยว่าสมดังคำร่ำลือจริงๆ เพราะเธอดูเปนธรรมชาติมากๆ ในทุกฉากที่ปรากฏตัว อาจเปนเพราะไม่เคยดูเธอเล่นละครเล่นหนังมาก่อนก็ได้ เลยไม่มีภาพจำติดตาแบบเดียวกับที่มีต่อ อนันดา กับ อภิญญา ^^

NAKED AMBITION (2014)

NAKED AMBITION

(Lee Kung-lok, 2014)

หนังตลกดีนะฮะ... แบบดูได้เรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก (ไม่งั้นจะเครียดเปล่าๆ ว่าหนังห่าอะไรวะ! 5555+) ก็พอจะทำให้หัวเราะได้หลายฉากอยู่เหมือนกัน ไม่แน่ใจว่าเพราะมีคนในโรงหัวเราะเสียงดังหรือเปล่า เลยขำว่ามันขำอะไรนักหนา ^^ แต่รวมๆ ก็เพลินดี แม้เนื้อเรื่องจะเวียนอยู่แต่เรื่องใต้สะดือทั้งเรื่อง อันนี้ก็เข้าใจว่าเพราะมันเปนเรื่องเกี่ยวกับวงการหนังเอวี หรือหนังโป๊ นั่นแหละ จะให้มานั่งพับขา ชงชา ดีดซามิเซ็ง ฯลฯ คนดูคงเซ็งกันพอดีเนาะ