วัยเป้งง นักเลงขาสั้น (พ.ศ. ๒๕๕๗)

วัยเป้งง นักเลงขาสั้น
(พจน์ อานนท์, พ.ศ. ๒๕๕๗)

หนังตลกดีอะ... พูดแบบนี้เด๋วจะเข้าใจกันว่าเปนหนังตลก จริงๆ แล้วมันเปนหนังดราม่า-สะท้อนสังคมนะฮะ แต่มันคงเปนสไตล์ของผู้กำกับละมัง คือเน้นทำออกมาให้ดูสนุกเฮฮาเปนหลัก ส่วนสาระก็แล้วแต่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ถ้ามีก็ยัดใส่เข้ามากันแบบดื้อๆ แบบเดียวกับที่เค้าทำมาให้ดูกันทุกเรื่องนั่นแหละ เรื่องนี้ก็ด้วย ^o^
เพราะงั้น เวลาดูหนังของ พจน์ อานนท์ (ขอเรียกชื่อเดิมละกันนะ เพราะชื่อใหม่ล่าสุดเปลี่ยนเปนอะไรแล้วก็ไม่รู้อะ ^^) เราเลยไม่ค่อยหวังอื่นใด นอกจากความสนุกสนาน ตลกโปกฮา รวมถึงพฤติกรรมบ้าๆ บวมๆ นานาที่นักแสดงแสดงออกมาได้อย่างเปนธรรมชาติ ที่ผู้กำกับนำเสนอในหนัง ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ซึ่งแลดูว่าในเรื่อง อะไรที่ไม่ตั้งใจจะให้ตลก มันกลับทำให้เรา 'ฮา' ได้มากกว่าที่ตั้งใจด้วยซ้ำนะ ก็โชคดีตรงที่ที่ตั้งใจให้ตลกนั้น ทำออกมาแล้วดูตลกได้ตามสมควร ไม่กลายเปนตลกฝืดแบบในหนังบางเรื่อง เลยดูได้จนจบ

เอาเปนว่าดูได้เรื่อยๆ แม้ว่าจะมีฉากน่าขนลุกกรูเกรียวให้เห็นตามสมควร เช่นฉากที่ลูกก้มลงกราบเท้าแม้ด้วยความสำนึกผิดที่ทำให้แม่เสียใจมาตลอด บลาๆๆ ซึ่งส่วนตัวรู้สึกว่ามันน่าขนลุกกว่าฉากเด็กนักเรียนชายสองคนจูบปากกันในซอกตึกเสียอีกแน่ะ!

ชอบ เมย์ ภัทรวรินทร์ ในเรื่องนี้นะฮะ ถึงนางจะ 'เล่นใหญ่' กว่าทุกคนในเรื่อง แต่พลังที่นางส่งออกมาก็รุนแรงและเอาคนดูได้อยู่เนาะ บางฉากเกือบทำเราน้ำตาไหลอะ T^T อาจเปนเพราะไม่ค่อยได้ดูนางเล่นบทที่ต้องแสดงอารมณ์แรงๆ แบบนี้มานานแล้วก็ได้ อีกอย่างคงเปนเพราะตัวนางเองก็มีลูกแล้ว ทำให้น่าจะอินกับบทบาทความเปนแม่ได้เต็มเปี่ยม นางเลยจัดเต็มซะทุกฉาก! ส่วนนักแสดงวัยรุ่น คนที่น่าจับตามากที่สุดคือ เจมส์ ภูวดล ถึงจะดูว่า 'เล่นใหญ่' เหมือนกัน แต่ 'ออร่า' แห่งความนักแสดงแผ่กระจายกว้างไกลเกินหน้าเกินตาคนอื่นเยอะ คิดว่าอนาคตน่าจะไปไกลแน่ๆ... :'-P