THE PEANUTS MOVIE (2015)

THE PEANUTS MOVIE

(Steve Martino, 2015)

หนังน่ารักดีฮะ! คือมันก็ 'ดีงาม' ตามเนื้อผ้าแหละ แต่ออกจะน่าเสียดายอยู่หน่อยๆ ว่าถ้าไม่ง่วงนอนขึ้นมาเสียก่อนก็คงจะสนุกกับหนังได้มากกว่านี้ ถือว่าเปนความบกพร่องของข้าพเจ้าโดยแท้ ไม่เกี่ยวกับคุณภาพหนังแต่อย่างใดเนาะ ^^ (หลังๆเปนบ้าอะไรก็ไม่รู้! ดูอนิเมชั่นทีไร ถ้าไม่หลับคาโรงก็ง่วงนอนจนแทบบ้าทุกที ก่อนหน้านี้คือ ชินจัง ตอนคุณพ่อโรบอท อะไรนั่น! หลับตั้งแต่ต้นยันจบเรื่อง จนชักกลุ้มใจตัวเองว่าท่าจะ 'แก่' จนทนดูอนิเมชั่นไม่ไหวแล้วหรือไร T__T)


แต่กับเรื่องนี้ ให้พูดตามจริงคือ 'ชอบ' นะฮะ เพราะกราฟฟิกอนิเมชั่นก็ทำออกมาได้น่ารักดี เห็นแล้วรู้สึกอยากจ้องมองนานๆ ส่วนอารมณ์และบรรยากาศของหนังก็ดูสนุกสนาน สดใส ไร้พิษภัยนานา นำเสนอโลกของเด็กๆออกมาได้สวยงาม รื่นรมย์ เต็มไปด้วยความสนุก สุขสันต์ เบิกบาน สำราญใจ จนอดไม่ได้ที่จะนึกอยากกลับไปเปนเด็กอีกครั้ง เพราะมันเปนช่วงเวลาที่มีความสุขในชีวิตจริงๆ นั่งดูไปบางฉากก็น้ำตาซึมเพราะคิดถึงตัวเองตอนโน้นขึ้นมาซะงั้นเอง 55+ เพราะtจะว่าไป ตัวน้องมอดก็ออกจะมีอะไรใกล้เคียงกับ ชาร์ลี บราวน์ เหมือนกันนะฮะ คือเปนคนที่ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง (ต่างกันตรงที่ชาร์ลี บราวน์จะยังคงเปนเด็กอยู่ตลอดกาล ไม่มีวันแก่ แต่ข้าพเจ้ามีแต่จะแก่ เหี่ยวย่นลงทุกวัน โดยที่ยังคงทำอะไรไม่สำเร็จ ไม่ได้เรื่องสักอย่างเหมือนเดิม T^T #พอเลยๆ #เลิกคร่ำครวญถึงตัวเองได้แล้ว #มันน่าทุเรศ!) พูดอีกแบบคือเปน loser ที่ไม่ว่าจะหยิบจับทำอะไรก็ล้วนแต่ผิดพลาดล้มเหลวไปเสียทุกอย่าง

แต่ถึงงั้น อย่างน้อยๆหนังก็ให้เห็นว่า ชาร์ลี บราวน์ ยังคงมีความมุ่งมั่นพยายามที่จะแก้ไขปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น เก่งขึ้นกว่าเดิมอยู่เสมอ ทำให้พอจะพูดได้ว่าเปนคนไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคสักเท่าไหร่ แม้ว่ามันออกจะทำได้ยากอยู่สักหน่อย อย่างหนึ่งเปนเพราะคำพูดถากถางตัดกำลังใจของ ลูซี่ ที่มันไม่พลาดการโจมตีในทุกครั้งที่เห็นเขาทำอะไรล้มเหลว แถมยังดูถูกเหยียดหยามซึ่งๆหน้าอยู่เปนประจำ

ไม่แน่ใจว่า คนทำหนังเรื่องนี้มีเจตนาจะพฤติกรรมของเด็กๆในหนังเปนภาพสะท้อนล้อเลียนพฤติกรรมของผู้ใหญ่ในโลกแห่งความจริงหรือเปล่า ที่เห็นได้ชัดเจนสุดก็คือบุคลิกและลักษณะนิสัยของลูซี่ ซึ่งแลดูว่าเปนคนที่ชอบดูถูกคน เห็นใครล้มเปนไม่ได้ ถ้าไม่รีบเข้าไปกระทืบซ้ำถือว่าผิด! ทั้งยังไม่ชอบให้ใครดีกว่า เด่นกว่า เก่งกว่าตน พูดให้ชัดๆคือเปนคนยึดถือตัวเองเปนศูนย์กลางแห่งจักรวาลนั่นแหละ หรือการที่หนังให้เห็นถึงพฤติกรรม 'เห่อคนดัง' ที่พอมีใครสักคนเกิดโดดเด่น โด่งดัง มีชื่อเสียงขึ้นมา ก็กลายเปนที่สนอกสนใจของคนส่วนใหญ่ในพริบตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็แทบจะไม่ค่อยมีตัวตนในสายตาใครๆด้วยซ้ำ!!

เอาเปนว่าหนังดูได้เรื่อยๆ เพลินๆ ดูแล้วสบายใจเข้ากับช่วงคริสต์มาส-ปีใหม่นี้พอดีเลยฮะ แม้ว่าส่วนตัวจะนึกเสียดายอยู่หน่อยๆดังที่ได้กล่าวแล้ว อีกอย่างคือก็ไม่นึกว่าเนื้อเรื่องจะดูเรียบๆ ไม่มีอะไรหวือหวา ชวนให้รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจสักไหร่ พูดตรงๆก็แล้วว่า ไม่ค่อยปลื้มเรื่องราวในพาร์ทที่เปนจินตนาการผจญภัยในห้วงเวหาของ สนูปี้ เท่าไหร่ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันออกจะน่าเบื้อน่าเบื่อ... #พอมีความง่วงนอนเข้ามาเสริมเลยยิ่งไปกันใหญ่ #พาลจะหลับเสียให้ได้!! นอกนั้นก็เฉยๆฮะ ชอบตอนที่ชาร์ลี บราวน์สารภาพความจริงว่าตนมิได้เปนอย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจ อันทำให้เขากลายเปนคนเด่นคนดังในชั่วข้ามคืน ซึ่งเขาจะแกล้งทำเปนเฉยๆก็ได้ เพราะเรื่องราวก็ล่วงเลยมาแล้ว และน่าจะมีคนรู้ความจริงไม่กี่คน แต่ชาร์ลี บราวน์ก็เลือกที่จะเปิดเผยความจริงให้ทุกคนทราบ อันเปนการกระทำที่แสดงให้เห็นชัดเจนว่า ไม่เพียงแต่เขาจะมีความกล้าหาญในการทำสิ่งที่ถูกต้อง เขายังคนเป็นที่ 'ซื่อสัตย์' ต่อตัวเองอย่างมากด้วย... :'-P