PAPER TOWNS
(Jake Schreier, 2015)
ชอบอะ!...ชอบมากกว่า The Fault in Our Stars อีกต่างหาก อาจเปนเพราะว่าไม่ได้อ่านหนังสือมาก่อน เลยไม่มีภาพใดๆในหัวเกิดขึ้นล่วงหน้า รวมถึงไม่รู้ว่าหนังตัดรายละเอียดส่วนใดในนิยายไปบ้าง #เดาว่าน่าจะตัดออกไปเยอะตามธรรมเนียมของหนังที่สร้างจากนิยายอะเนาะ ^^ ทำให้ดูหนังไปได้ด้วยความสบายใจ ไร้ความคาดหวัง ตามด้วยความรู้สึกสนุกและเพลิดเพลินตั้งแต่ต้นจบจบ บอกเลยว่าดูแล้วมีความสุขมาก แถมซาบซึ้งอีกด้วย โดยเฉพาะตอนที่เพื่อนรักสามคนมานั่งจับเข่าคุยกัน ว่าอีกไม่นาน พอเรียนจบมัธยม ต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายไปเรียนต่อที่อื่น โอกาสที่จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ได้เล่น-กิน-เที่ยว-พูดคุยกันแบบตอนเรียนมัธยมก็คงจะเกิดขึ้นได้ยาก แม้ว่าทุกคนจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอแยกไปตามทางใครทางมันแล้ว ก็มีแต่จะยิ่งห่างเหินกันไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ จึงต้องพยายามหาทางใช้เวลาเท่าที่ยังเหลืออยู่เล็กน้อยเพื่ออยู่ด้วยกันให้มากที่สุด
ATTACK ON TITAN
(Shinji Higuchi, 2015)
หนังก็พอใช้ได้อะ แบบว่าดูได้เรื่อยๆ มีฉากถล่มทลายใหญ่โตอลังการให้ดูตลอด ช่วยให้หายง่วงหงุบหงับได้เปนพักๆ ยักษ์แต่ละตัวในหนังก็ดูน่าเกลียดน่ากลัว น่าขยะแขยง สยองขนหัวมากๆ มีลักษณาการประหนึ่งผีดิบซอมบี้ยุคโบราณที่เดินสะเงาะสะแงะเข้าหาเหยื่อเพื่อจับกินเปนอาหาร แต่เผอิญมันตัวใหญ่ แทนที่จะแย่งกันฉีกเนื้อหนังออกเปนชิ้นๆ ก็ใช้วิธีส่งเข้าปากไปทีเดียวทั้งตัว ที่ซวยหน่อยคือโดนงับกลางลำตัวแล้วกระชากจนร่างขาดเปนสองท่อน เลือดพุ่งกระฉูด ดูน่าสยดสยอง-สั่นประสาท-สะเทือนขวัญอย่างสุดๆ #เว่อร์ไปปะเนี่ย ^^ และทำให้นึกขึ้นได้ว่า ไม่ได้ดูหนังที่มีฉากยักษ์กินคนมาน้านนานละ #หมายถึงหนังที่มียักษ์จับคนกินจริงๆอะนะ เรื่องล่าสุดที่ได้ดูก็น่าจะเปนหนังไทย "นางสิบสอง พระรถ-เมรี" โน่นเลย #กาลครั้งหนึ่งนานมาฝุดๆ #ไม่รู้เกิดทันดูได้ยังไง ^o^
TO THE FORE
(Dante Lam, 2015)
หนังสนุกดีฮะ เชื่อว่าคนที่ชอบปั่นจักรยานน่าจะชอบหนังเรื่องนี้ได้ไม่ยาก เผลอๆอาจจะเกิดแรงบันดาลใจไปเปนนักแข่งจักรยานกันเลยทีเดียว หรืออย่างน้อยก็คงอยากหาจักรยานมาปั่นเล่นกินลมชมวิวบ้างอะไรบ้าง เพราะปั่นอยู่กับที่ #แบบน้องมอดปั่นRPMในฟิตเนสสถาน ^^ มันก็น่าเบื่อเหมือนกันเนาะฮะ แม้ว่ามันจะเผาผลาญแคลอรี่ได้เปนอย่างดีก็เหอะ #ไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งกลางถนน #แค่เดินข้ามถนนยังจะโดนรถชนเลยอะ T__T
HITMAN: AGENT 47
(Aleksander Bach, 2015)
หนังพอดูได้เรื่อยๆอะฮะ ตอนต้นๆมีเผลอหลับไปเหมือนกัน แต่เปนเพราะร่างกายไม่พร้อมมากกว่า พอเจอหนังพูดมากตั้งแต่ต้นเรื่อง อ่านซับฯจนตาลายเลยถือโอกาสพักสายตาเสียเลย ^^ ตื่นขึ้นมาอีกก็ตอนนางเอกผู้พยายามตามหาพ่อ โดนผู้ร้ายปลอมตัวมาตีสนิท ทำทีว่าจะช่วยตามหาพ่อ ก่อนนางเอกจะโดนพระเอกซึ่งเปน เอเจ้นท์ 47 #บุคลิกไร้อารมณ์ถอดแบบหุ่นยนต์ในหนังคนเหล็กมาเป๊ะๆ บุกเข้ามาจับตัวไป จากนั้นก็มีการเปิดเผยความจริงของเรื่องราวทั้งหมด มีการหักมุม-ล่อหลอก-ย้อนยอก-วกวนให้ดูเวียนหัวเล่นๆตามธรรมเนียมหนังแนวนี้ ดูแล้วก็โอเคฮะ
ตามสายน้ำ DOWN THE RIVER
(อนุชา บุญยวรรธนะ, 2004)
ไปดูเมื่อวันศุกร์ที่ 14 ส.ค. ที่ผ่านมาในเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 19 ที่หอศิลป์กรุงเทพฯ ซึ่งเปนการได้ดูครั้งแรก! ทั้งที่ก็รู้จักหนังเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน แต่ไม่ได้ดู และไม่ทราบข้อมูลใดๆเกี่ยวกับหนังเลย นอกจากเปนผลงานหนังสั้นของ อนุชา บุญยวรรธนะ ผู้กำกับเรื่อง The Blue Hour อนธการ ที่กำลังเข้าฉายในช่วงนี้ #หนังดีต้องดู ^^ และเปนเรื่องชายรักชาย แถมเพิ่งมารู้ในงานหนังสั้นครั้งนี้แหละว่าหนังเคยได้รับรางวัล Young Thai Artist Awards ของมูลนิธิเอสซีจี
