เลิฟเฮี้ยวเฟี้ยวต๊อด
(พจน์ อานนท์, พ.ศ. ๒๕๕๘)
#ก็ไม่รู้สินะ... บอกเลยว่าเปนหนังของ พจน์ อานนท์ ที่ 'ชอบที่สุด' เท่าที่เคยดูหนังของเขามาซะงั้นเอง ไม่รู้ว่าเปนเพราะแกไปทำหน้าใหม่มาหรือเปล่า #จมูกโด่งงุ้มเชียว #เกี่ยวกันมั้ย ^^ หรือไม่ก็เปนเพราะ น้องนิก คุณาธิป ละมัง...แบบว่าน่ารักอะ ทั้งที่เห็นเล่นหนังมาก็ตั้งหลายเรื่องละ แต่เรื่องนี้เหมือนว่าน้องจะได้โชว์เสน่ห์และศักยภาพด้านการแสดงออกมาพร้อมกัน ทำให้แลดูมีแววเปนนักแสดงเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที ชอบตอนที่น้องเข้าฉากกับ ป้าตุ๊ก-ดวงตา ตุงฯ มากๆ ดูน่ารักและเปนธรรมชาติเหมือนเปนยายกับหลานกันจริงๆ เลยนึกอยากให้พี่พจน์ทำหนังออกมาเปนแนวดราม่าไปเลย เพราะพล็อตเรื่องก็เอื้อให้ทำออกมาในทางนั้นได้ เรื่องของเด็กหนุ่มที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อรับยายจากบ้านพักคนชรากลับไปอยู่ด้วยเนี่ย มันดราม่าออกจะตายไปนะ
แต่ก็เข้าใจที่แกทำออกมาเปนหนังตลกนะฮะ อย่างหนึ่งคงเพราะเปนแนวถนัดของพี่พจน์ด้วยแหละ เข้าใจว่าคนส่วนใหญ่เวลาเอ่ยชื่อแกออกมา จะนึกไว้ก่อนเลยว่าแกต้องทำหนังตลก (แบบเมื่อก่อนเวลาเอ่ยถึง กำธร ทัพคัลไลย หรือ ประยูร วงษ์ชื่น ก็นึกถึงหนังแนวอื่นไม่ออกนอกจากหนังตลกนั่นแหละ) อีกอย่างคือแกคงมองแล้วว่าในยุคเศรษฐกิจป่วยไข้แบบนี้ ขืนทำหนังดราม่าออกมาก็มีแต่เจ๊งกับเจ๊ง สู้ทำหนังตลก (หรือหนังผี) ไม่ได้ ยังไงก็ดึงดูดให้คนรู้สึกอยากเข้าไปตีตั๋วดูได้มากกว่า (ที่พูดนี่หมายถึง 'คนส่วนใหญ่' อะนะ ใครอย่าได้ตอแหลพูดแทนคนอื่นแบบเหมารวมเลยว่า "คนไทยต้องการดูหนังแนวอื่นที่ไม่ใช่หนังตลก-หนังผี-หนังกะเทย-หนังแย่งผัวแย่งเมียแย่งมรดก" เพราะถ้าเปนอย่างนั้นจริง ละครอย่าง สุดแค้นแสนรัก จะโด่งดังไปทั่วประเทศเหรอ)
อย่างหนังตลกแต่ละเรื่องที่แกทำ แม้จะออกมาดูบ้าๆบอๆ แต่หลายมุกก็ถือว่าใช้ได้เลยอะ อย่างมุกตลกในเรื่องนี้ ถือว่าได้ผลมากจริงๆ คือเรียกเสียงหัวเราะจากข้าพเจ้าได้ตลอด ทำให้รู้สึกว่าตัวเองออกจะเปนติ่งพจน์อานนท์อยู่นะ แบบว่าชงมุกอะไรมาก็ขำจริงขำจัง ขำต่อเนื่องยาวนาน เช่นมุกเอาน้ำสาดกะเทยที่กำลังทะเลาะแย่งผู้ชายกันเนี่ย ฮาจริงอะไรจริง หรือมุกคุณแม่ที่เปนโรคความจำสั้น ลืมนั่นลืมนี่ลืมได้ทุกอย่าง ยิงออกมาทีไร ข้าพเจ้าขำกระจายทุกที (ส่วนหนึ่งต้องชมนักแสดงที่เล่นบทนี้ด้วยนะ ว่าเล่นเก่งอะ #ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้ ส่วนนักแสดงอีกคนที่ต้องชมเหมือนกันว่าเล่นดี คือคนที่เล่นเปนคู่หูน้องนิกในเรื่อง ซึ่งต้องเล่นประกบกันตลอด แต่ก็พาตัวเองรอดพ้นจากการถูกรัศมีความหล่อของน้องนิกบดบังไปได้อย่างน่าทึ่ง #ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้เหมือนกัน #พูดตรงๆคือตอนนี้รู้จักแต่นักแสดงเก่าๆแก่ๆเท่านั้น #ดาราใหม่รู้จักแค่น้องนิกคนเดียว ^O^)
สรุปดีกว่า ว่าชอบหนังเรื่องนี้ฮะ ถึงจะไม่ได้ชอบมากชอบมาย-จะเปนจะตายอะไรนัก แต่ก็ OK กับหนังมากๆ คือดูได้เรื่อยๆ เพราะไม่ค่อยมีอะไรที่ทำให้รู้สึกขนลุกขนพอง #เช่นการเร้าอารมณ์ดราม่าจนเกินพอดี หรือการแสดงแบบเฟคๆดูแล้วสยองขวัญ #เช่นบางฉากในสตรีเหล็ก แต่เรื่องนี้ดูราบรื่นไปหมด ดูเพลินมากๆ จนอยากให้พี่พจน์ทำหนังรอม-คอมแบบนี้ออกมาอีก #ใครไม่ดูกูดู #จบนะ! ... :'-P
No comments:
Post a Comment