THE SHALLOWS (2016)

THE SHALLOWS

(Jaume Collet-Serra, 2016)

อยากดูตั้งแต่ดู ‘รถพ่วง’ (trailer) ละฮะ #ห้าห้าห้า_ตลกแดก เพราะคอนเซ็ปต์หนังแข็งแรงมาก เปนเรื่องของสาวนักเล่นเซิร์ฟที่ถูกฉลามทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ต้องกระเสือกกระสนหนีตายไปหลบภัยบนโขดหินซึ่งอยู่ห่างจากฝั่งแค่ไม่กี่ร้อยเมตร แต่ก็ไม่อาจว่ายน้ำข้ามไปได้ เพราะเจ้าฉลามตัวร้ายคอยวนเวียนเฝ้ารอจับเธอเปนอาหารอันโอชะอย่างใจเย็น…

SING STREET (2016)

SING STREET

(John Carney, 2016)

บอกก่อนเลยฮะ ว่าชอบชื่อไทยของหนังเรื่องนี้จุง “รักใครให้ร้องเพลงรัก” คือมีความรู้สึกว่ามัน ‘เป๊ะ’ กับหนังฝุดๆ เพราะว่าด้วยเรื่องเด็กหนุ่มที่ปิ๊งสาว(อายุมากกว่า) และหาวิธีจีบเธอด้วยการฟอร์มวงดนตรีขึ้นกับเพื่อน แล้วแต่งเพลงขึ้นมาโดยใช้เธอคนนั้นเปนแรงบันดาลใจ

INDEPENDENCE DAY RESURGENCE (2016)

INDEPENDENCE DAY RESURGENCE

(Roland Emmerich, 2016)

หนังก็พอ(ทน)ดูได้ฮะ! มีฉากถล่มทลายใหญ่โตให้ดูกันตามคาด แต่ออกจะน่าผิดหวัง เพราะมีฉากเหล่านี้ให้เห็นน้อยไปหน่อย คือจริงๆก็มีหลายฉากแหละ อาจเปนเพราะว่าแต่ละฉากมันตัดมาแค่ช่วงสั้นๆ กะพริบตาไม่กี่ทีก็จบฉากแล้ว ยังไม่ทันจะได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจเลย! อีกข้อที่น่าหงุดหงิดใจคือหนังออกจะปูเรื่องยาว เข้าใจว่าเพราะมีตัวละครเยอะ ต้องให้คนดูรู้ว่าใครเปนใคร มีหน้าที่อะไร เลยทำให้อดรู้สึกเบื่อๆ ง่วงๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ (ตอนออกจากโรงมายืนต่อแถวรับโทรศัพท์ ได้ยินคนเมาท์กันว่่า “กูเกือบหลับ หนังตอนต้นแม่งน่าเบื่อสัส!” บลาๆๆ อยากหันไปแจมว่า “เออ! กูเห็นด้วย” แต่กลัวถูกหาว่าชอบกิน #เผือก เลยถอยดีกว่า… ^^) 

CENTRAL INTELLIGENCE (2016)

CENTRAL INTELLIGENCE

(Rawson Marshall Thurber, 2016)

หนังตลกดีฮะ ดูแล้วขำหลายฉาก นอกจาก เควิน ฮาร์ต ที่ออกแอ็คติ้งหน้าตาได้กวนบาทาสุดๆ หนังยังเล่นมุก tribute หนังดังในอดีตหลายเรื่อง ส่วนใหญ่ก็มิใช่หนังดีเด่อะไร (อาจจะยกเว้น Goodfellas ไว้เรื่องหนึ่ง) แต่เปนหนังถูกใจคนดูยุคโน้น เอ่ยชื่อขึ้นมาต้องร้องอ๋อทันที! โดยเฉพาะเรื่อง Sixteen Candles (1984) ของผู้กำกับ จอห์น ฮิวส์ (1950-2009) ซึ่งทำเอาคนดูที่นั่งข้างน้องมอดกรี๊ดแตก-หัวเราะกิ๊กๆ ทุกฉากที่พาดพิงถึงหนังเรื่องนี้ นัยว่านางคงโตมากับหนังของลุงจอห์น ฮิวส์ แน่แท้ (น้องมอดก็โตมาเหมือนกันฮะ แต่ชอบเรื่องอื่นของลุงจอห์นมากกว่า อย่าง Ferris Bueller’s Day Off หรือ Pretty in Pink, Uncle Buck Home Alone ไรเทือกนี้ #หนังดีๆทั้งน้านนนนนน…) ก็ยังนึกไม่ออกเหมือนกันนะฮะ ว่าผู้กำกับ รอว์สัน มาร์แชลล์ เธอร์เบอร์ มีความหลังผูกพันอันใดเปนพิเศษกับ Sixteen Candles ถึงได้นำมาเอ่ยอ้างกล่าวถึงแบบจัดเต็ม นอกจากเขียนบทให้ เดอะ ร็อค พูดถึงแล้ว ยังเอาฟุตเตจมาให้ดู แถมจำลองฉากเด่นมาใส่ไว้ด้วย หรือเพียงแค่ต้องการใช้เปนมุกตลกของหนังเท่านั้นก็ไม่รู้ ประมาณว่าผู้ชายตัวยักษ์ๆ ล่ำบึ้กอย่่างเดอะ ร็อค ดันชอบดูหนังตุ๊ดๆ เอ๊ย! หนังผู้หญิ้งผู้หญิง! 5555+

FINDING DORY (2016)

FINDING DORY

(Andrew Stanton, 2016)

หนังก็ดูสนุกดีนะฮะ ว่าที่จริงมันก็ดีงามตามมาตรฐานหนังพิกซาร์นั่นแหละ แต่ก็ไม่รู้สินะ! น้องมอดดูแล้วกลับไม่รู้สึกประทับใจหนังเท่าไหร่เลย พูดตรงๆคือเทียบกับ Finding Nemo ภาคแรกของหนังยังไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึง Inside Out หรือ Zootopia ให้เสียเวลา! อดรู้สึกไม่ได้ว่าหนังออกจะดูกระโดกกระเดกเปนม้าดีดกะโหลกไปสักหน่อย อาการประมาณเดียวกับนางเอก Me Before You คือเปนคนไม่รู้ตัวว่าความประสาทแดกในตัวมัน พลอยทำให้คนรอบ-ข้างประสาทแดกตามไปด้วย! ดูแล้วก็แอบ ‘เฮ้อ…’ ในใจว่าทำไมเราถึงไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆกับหนังเล้ยยยย… ทั้งที่ภาพอนิเมชั่นก็ออกจะน่ารัก สวยงาม หลายฉากดูอลังการสีสันสดใสแจ่มแจ๋ว แต่ไหงกลับไม่ปลื้มมันอย่างที่ควรจะเปนหว่าาาา

THE NICE GUYS (2016)

THE NICE GUYS

(Shane Black, 2016)

หนังก็สนุกดีฮะ ดูตลกและขำกลิ้งลิงกับหมามากๆ (คือเหมือนจริงๆ ไม่ได้เล่นสำนวน) โดยเฉพาะ ไรอัน กอสลิ่ง ที่เล่นเรื่องนี้ได้ ‘รั่ว’ มากๆ น่าจะเรียกว่าเปนการพลิกคาแร็กเตอร์ได้เลย เพราะไม่เคยเห็นเล่นอะไรแบบนี้มาก่อน นอกจากบทเครียดๆ จริงจัง แต่เรื่องนี้ดูผ่อนคลายสุด เหมือนเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เล่นบทอะไรที่บ้าๆบอๆ ซึ่งก็ทำออกมาได้ดีทีเดียว หลายฉากที่ทำให้คนดูหัวเราะคือมาจากแอ็คติ้งของเขาล้วนๆ

THE CONJURING 2 (2016)

THE CONJURING 2

(James Wan, 2016)

หนังสนุกมากๆฮะ แล้วก็น่ากลัวสัสด้วย! จากบรรยากาศของหนังที่ทำให้ออกมาสั่นประสาทสุดๆ น่าทึ่งในฝีมือการกำกับของ เจมส์ วาน ที่สมควรจะได้รับการยกย่องให้เปน ‘เจ้าพ่อหนังสยองขวัญ’ อย่างเต็มภาคภูมิ (ใครไม่ยก น้องมอดยกคนเดียวก็ได้ ^^) เพราะทำออกมาได้เจ๋งมากๆ แทบจะทุกเรื่องที่กำกับก็ว่าได้

NOW YOU SEE ME 2 (2016)

NOW YOU SEE ME 2

(Jon M. Chu, 2016)

หนังก็พอดูได้อะฮะ ไม่ถึงกับสนุกมากมายอะไรนัก พูดให้ฟังดูดี คือเปนหนังที่ดูได้เรื่อยๆ เพลินๆ มีความสนุกพอประมาณ ฉากมายากลอันเปนจุดขายของหนังมาตั้งแต่ภาคแรก ก็ยังคงทำออกมาได้ตื่นตา ดูน่าตื่นเต้นดี มีลุ้น แม้จะรู้สึกว่ามันออกจะขี้โม้สะบั้นหั่นแหลกเอามากๆ ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้จริง

IF CATS DISAPPEARED FROM THE WORLD (2016)

IF CATS DISAPPEARED FROM THE WORLD

(Akira Nagai, 2016)

เปนหนังอีกเรื่องในช่วงนี้ที่คนดูเยอะมาก (สงสัยเบื่อหน่ายหนังซูเปอร์ฮีโร่กันเต็มที) ถือเปนหนัง ‘ดี’ นะฮะ รอบที่น้องมอดไปดู คนเกือบเต็มโรง นั่งดูกันเงียบเชียบ แลดูตั้งอกตั้งใจมาก จนนึกว่าแอบกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ แต่พอหนังจบกลับได้ยินสองหนุ่มที่นั่งข้างๆ คุยกันแว่วๆว่า...หลอกให้มาดูหนังอะไรเนี่ย แล้วก็ บลาๆๆๆ ออกแนวไม่ค่อยปลื้ม น้องมอดก็นึกในใจว่า...อ้าว! คิดเหมือนกันเบยยยยย 555+ แต่น้องมอดตั้งใจมาดูเอง ไม่มีใครหลอก (แค่ถูกล่อด้วยบัตรฟรี...คิคิ) เพราะได้ยินคนพูดกันจังว่าดูแล้วซาบซึ้ง ประทับใจ งั้นโง้นงี้ ก็เลยมาพิสูจน์

ME BEFORE YOU (2016)

ME BEFORE YOU

(Thea Sharrock, 2016)

เอิ่มมม...หนังก็ OK อะ! จะว่าไปก็ถือว่าดีงามตามมาตรฐานหนังโรแมนติกทุกประการ แต่เผอิญน้องมอดไม่ชอบนางเอกเล้ยยยยย... หนึ่งคือมีความรู้สึกว่า อีนี่มันดูบ้าๆบอๆ บ๊องๆบวมๆ ประสาทแดก! ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนางจะต้องทำตัว ALERT++++++ ตลอดเวลาถึงขนาดนั้น (กินยาไม่เขย่าขวดก่อนออกจากบ้าน หรือเมาน้ำยาล้างห้องน้ำ ตอบ!!!) หรือผู้กำกับกลัวว่าคนดูจะเบื่อ เพราะพระเอกขยับเนื้อขยับตัวไม่ได้ ขยับได้แต่หน้าตาอย่างเดียว เลยให้นางเอกถ่วงดุลด้วยการทำท่าทำทางกระโดกกระเดก ดูเปนม้าดีดกะโหลกตลอดเวลา (เหมือนเคยเล่น ‘แก้วหน้าม้า’ มิใช่เล่น Game of Thrones มาก่อน *__*) เห็นทีไร นึกอยากให้พระเอกแล่นรถเข็นทับให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อจะดึงสติกลับมาได้บ้าง

TEENAGE MUTANT NINJA TURTLES: OUT OF THE SHADOWS (2016)

TEENAGE MUTANT NINJA TURTLES:

OUT OF THE SHADOWS

(Dave Green, 2016)

หนังแบบว่า...เอะอะตึงตังมากๆฮะ คือเสียง(แม่ง)ดังสนั่นตลอดเรื่อง ทั้งจากฉากแอ็คชั่นถล่มทลายที่มีให้ดูต่อเนื่องแทบไม่ให้พักเหนื่อย และน้ำเสียงท่าทีวิธีการพูดการจาของ สี่นินจาเต่า ซึ่งฟังแล้วปวดหูปวดกบาล  เพราะพวกมันคอยแต่จะแย่งกันพูด ไม่มีใครยอมฟังใคร แถมกิริยาก็ออกแนวมึงมาพาโวย ขี้โม้ พูดมากพูดเรื่อยเปื่อยเหมือนเต่าเมายาบ้า ไม่เข้าใจเลยว่ามันจะแย่งกันแหกปากพูดทำไม น่ารำคาญที่สุด นั่งๆดูไปก็นึกอยากแปลงร่างเปน ‘น้องมอดนินจา’ ถอดรองเท้าขว้างเข้าไปในจอ ตบหน้าเรียงตัวให้ได้สติ! เพราะขนาดหนังหน้าอย่าง สตีเฟ่น เอเมลล์ พระเอกภาคนี้ ได้ยินพูดพล่ามทีไรยังแทบทนไม่ได้เลยฮะ #แต่หน้าตาดีกว่าเลยทนได้มากกว่า 5555...

TIMELINE เพราะรัก...ไม่สิ้นสุด 2 (พ.ศ. ๒๕๕๙)

TIMELINE เพราะรัก...ไม่สิ้นสุด 2

(ธณัฐกรณ์ บางเภา/พัศพงศ์ ตรงประสิทธิ์/

จิตตินันท์ ยอดวงศ์สกุล, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ขอเขียนถึงเฉพาะที่ชอบละกันนะฮะ ที่ไม่ชอบก็ไม่เขียน จะได้ไม่ต้องพูดยาว ไม่งั้นคงได้เขียนกันสามโพสต์สี่โพสต์ไม่จบไม่สิ้นแน่! หุหุ