SING, LA LA LAND, KING COBRA

#รีวิวรัวๆ : วีคที่แล้วดูหนังมาสามเรื่องฮะ เปนหนังที่กำลังฉายอยู่หนึ่งเรื่อง อีกสองเรื่องมีคิวเข้าฉายต้นปีหน้า แต่ถือโอกาสเอามา #รีวิวรัวๆ ในคราวเดียว เพราะถ้าแยกเขียนแยกโพสต์ทีละเรื่อง มันให้รู้สึกเสียเวลา ถือเอาว่าเปนหนังที่ได้ดูในปี 2016 ก็ควรเขียนให้จบๆในปี 2016 แล้วพอปี 2017 ค่อยเริ่มต้นกันใหม่ ถ้างั้นอย่าให้เสียเวลา ว่ากันที่เรื่องแรกเลยเหอะ…

พรจากฟ้า (พ.ศ. ๒๕๕๙)

พรจากฟ้า

(รวมผู้กำกับ, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ไปดูมาละฮะ ตอนแรกนึกว่าจะรอดูฟรีในทีวีช่วงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ (มีคนกระซิบมาว่าเค้าจะเอามาฉายอะฮะ ^^) แต่นึกขึ้นได้ว่าวันปีใหม่ทั้งทีน่าจะออกไปเที่ยวเล่น เดินตากลมหนาวชมพลุไฟพะเนียงเตียงระเบิด (ถ้ามี) ไม่ก็ถ่อร่างไปดูหนัง(ฟรี)โต้รุ่งที่หอภาพยนตร์ (ปีนี้จะจัดหรือเปล่าก็บ่ฮู้) เพราะถึงไงก็ดีกว่านั่งหงอยเหงาจับเจ่าเศร้าซึมอยู่หน้าจอทีวี พร้อมข้าวโพดคั่วอยู่กับบ้านแหละน่า คิดได้ดังนี้เลยออกจากบ้านไปตีตั๋วดูฉับพลัน พอได้ดูแล้วก็…

ปีกทอง (พ.ศ. ๒๕๕๙)

ปีกทอง

(ชูเกียรติ ศักดิ์วีรกุล, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เฮ้อ! จบเสียที จบด้วยความโล่งใจว่าหมดสิ้นภาระผูกพันไปอีกหนึ่งสิ่งแย้ว 555+ เพราะว่าติดตามดูมาตลอดทุกตอนไม่เคยขาดเลยนั่นเอง ถึงจะไม่รู้สึกปลื้มแบบเดียวกับ “ลายหงส์” ก็ตาม แต่พอดูไปเรื่อยๆ ก็ให้รู้สึกชิน พร้อมกับอยากรู้ว่าเรื่องราวต่อไปจะเปนอย่างไร ด้วยว่ามันแทบจะเปน “ปีกทอง” คนละเวอร์ชั่นกับนิยายที่เคยอ่านมา อย่างชนิดที่เรียกได้ว่า ‘คนละเรื่องเดียวกัน’ 

ปั๊มน้ำมัน, 20ใหม่ยูเทิร์นวัยหัวใจรีเทิร์น, MOANA, OFFICE CHRISTMAS PARTY (2016)

#รีวิวรัวๆ : ไม่ได้เข้าโรงหนังซะนาน พอได้เข้าก็เข้ายิกๆ ถี่ๆ ติดกัน วันเว้นวันบ้าง วันละเรื่องสองเรื่องบ้าง แล้วแต่จังหวะและโอกาส เลยเหมือนกระตุ้นให้เกิดความอยากเขียนรีวิวหนังขึ้นมาอีกครา แก้เบื่อจากการเขียนอย่างอื่นซึ่งไม่มีวี่แววเลยว่าจะคืบหน้าไปถึงไหน อาจเปนเพราะว่ายังไม่มั่นหน้า เอ๊ย! ไม่มั่นใจ ไม่ถนัด ก็เลยติดๆขัดๆ เขียนได้กระปริดกระปรอยเหมือนท้องผูกกำเริบ นั่งนานจนก้นบานฉ่ำแล้วก็ยังไม่ได้เนื้อถ้อยกระทงความตามที่ต้องการ เลยเปลี่ยนบรรยากาศมาอยู่ใน comfort zone เขียนรีวิวตามใจชอบแก้เครียดบ้างอะไรบ้าง น่าจะดี! งั้นไม่พล่ามต่อละ เข้าเรื่องเลยดีก่าาาา…

MISS SAIGON 25th ANNIVERSARY (2016)

MISS SAIGON

25th ANNIVERSARY (2016)

วันก่อนมีโอกาสได้ไปดู ‘ภาพยนตร์บันทึก’ (จะเรียกว่า ‘เทปบันทึกภาพ’ ก็ให้รู้สึกว่ามันออกจะเชยๆ แลดูเปนคนโบร่ำโบราณคร่ำครึเสียเหลือหลาย เลยเรียกเสียใหม่ตามที่เห็น หุหุ) การแสดงละครเวทีมิวสิคัลเรื่อง Miss Saigon ซึ่งเปนรอบการแสดงเพื่อฉลองวาระครบรอบ 25 ปี โดยมีการเชิญทีมนักแสดงชุดดั้งเดิมมาร่วมร้องเพลง “แฮปปี้ เบิร์ทเดย์ ทู มิสซายกอนนนนน…” ในตอนจบการแสดงด้วย

DON'T BREATHE (2016)

DON'T BREATHE

(Fede Alvarez, 2016) 

ไม่รู้จะมีใครคิดแบบเดียวกันมั้ยนะฮะ แต่น้องมอดดูเรื่องนี้แล้วสงสารลุงตาบอดที่ถูกสามโจรวัยรุ่นบุกเข้าปล้นบ้านตอนกลางดึกจุง ไม่ได้นึกเอาใจช่วยตัวละครหญิงหนึ่งเดียวในสามโจรที่หนังปูพื้นให้เห็นถึงความจำเป็นในการประกอบมิจฉาชีพเลยแม้แต่น้อย หนึ่งคือเพราะคิดว่าลุงตาบอลนั้นก็อยู่ของแกเฉยๆ อยู่แบบเงียบๆ keep low profile ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวข้องแวะวุ่นวาย ก่อความเดือดร้อนอันใดให้แก่ใคร แต่ไอ้-อีโจรสามตัวนั่นต่างหากที่เผือกเข้าไปยุ่มย่ามวุ่นวายกับแกก่อน ก็สมควรแล้วที่จะโดนสำเร็จโทษขั้นสูงสุด!

BRIDGET JONES'S BABY (2016)

BRIDGET JONES'S BABY

(Sharon Maguire, 2016)

หนังตลกดีฮะ แต่น้องมอดตลกตัวเองมากกว่า! ตรงที่ดันเข้าใจว่าภาคนี้เปนภาคสอง แต่พอเปิดดูข้อมูลใน #Flickz  ถึงเพิ่งรู้ว่าเปนภาคสาม เลยเพิ่งนึกออกว่าคงเพราะไม่ได้ดูภาคสอง The Edge of Reason น่ะเอง จึงทำให้ลืมไปสนิท อีกอย่างคือมัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้เห็น เรเน่ เซลล์เวเจอร์ บนจอหนังอีกครั้ง หลังจากไม่ได้เห็นมาเสียนาน เรื่องสุดท้ายที่ได้ดูคือ Cold Mountain ที่เธอได้ออสการ์(ไปได้ยังไงวะ!)นั่นละมัง แล้วก็เลยลืมสนใจเธอไปปริยาย จนกระทั่งมีข่าวครึกโครมถล่มเน็ตเมื่อหลายเดือนก่อน ว่ากลับมาออกสื่ออีกครั้งหลังจากหายไปนาน ไหงหน้าแก่เสียจนจำไม่ได้! ("ก็แก่จนจำไม่ได้จริงแหละ" ^o^) เลยทำให้ตั้งหน้าตั้งตารอดูเรื่องนี้เปนพิเศษ เพราะดูตัวอย่างหนังแล้วก็ว่าน่าจะสนุกดี แถมหน้าเรเน่ ดูแล้วก็ไม่แก่เท่าไหร่ แต่ยังพอมีเค้าหน้าเดิมหลงเหลืออยู่เนาะ อิอิ

SEOUL STATION (2016)

SEOUL STATION

(Yeon Sang-ho, 2016)

ดูตั้งแต่วีคที่แล้วฮะ แต่เพิ่งเขียนเสร็จวีคนี้ #บอกทำไม ^^ เปนอนิเมชั่นเกาหลี ผลงานของผู้กำกับ ยอนซังโฮ  คนเดียวกับที่กำกับ Train to Busan ที่เพิ่งมาโกยเงินในบ้านเราในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ได้ยินว่าเรื่องนี้สร้างเสร็จก่อน Train นะฮะ แต่เข้าฉายหลังจาก Train ได้ตังค์นั่นเอง

AFTER THE STORM (2016)

AFTER THE STORM

(Hirokazu Kore-eda, 2016)

ช่วงนี้บ้านเรากำลังมีพายุเข้าพอดีฮะ เพราะฝนตกแทบทุกวันเลยนึกถึงหนังเรื่องนี้ขึ้นมาว่ายังไม่ได้เขียนถึง ทั้งที่ได้ดูไปตั้งชาตินึงละ แถมหนังเข้าแล้วเลยถือโอกาสเขียนซะตอนนี้ละกัน เผื่อมีใครหลงมาอ่านแล้วอยากไปดูหนังเพิ่มสักคนสองคนก็ยังดี ค่ายหนังจะได้มีกำลังใจหาหนังดีๆ แบบนี้มาฉายให้ได้ดูกันอีกไงฮะ แต่ก่อนจะคุยถึงตัวหนัง ขอ 'ซังชื่อแหนว'  แซวชื่อหนังภาษาไทยเรื่องนี้ที่ตั้งว่า "รักได้มั้ย? พ่อคนนี้" มันแลดูเปนภาคต่อของ "พ่อครับ รักผมได้ไหม" (Like Father, Like Son) ซะมิมี! ทั้งที่เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวเนื่องกันเลย นอกจากเปนหนังของผู้กำกับคนเดียวกัน รวมถึงมีนักแสดงจากเรื่องนั้นบางคนโผล่มาเล่นเรื่องนี้ด้วย ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อหนังเรื่องนี้ จะรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพี่ป๋อมแป๋ม #เทยเที่ยวไทย พูดเต๊าะพ่อค้าแซ่บว่า "รักได้มั้ย...พ่อคนเนี่ยยยยยยยย..." ถถถถถถ

SULLY (2016)

SULLY

(Clint Eastwood, 2016)

ดูหนังแล้วชอบมากฮะ แต่ขอพูดแค่สองเรื่องเท่านั้นก็พอฮะ... 1) ชอบความมีประสิทธิภาพในร่วมมือกันทำหน้าที่ของเจ้าหน้าที่กู้ภัย ที่พอเกิดเหตุร้ายขึ้นก็แห่กันมาให้ความช่วยเหลือผู้ประสบเหตุทันที ไม่มีชักช้าอืดอาด-ยืดยาด-เกี่ยงงอน-แย่งชิงกันแบบกู้ภัยบ้านเราเลยสักนิด ^^ แต่กลับประสานงาน แสดงความร่วมมือร่วมใจกันอย่างเต็มที่ จนอดรู้สึกไม่ได้ว่าเปนอะไรที่น่าทึ่งและน่าประทับใจสุดๆ คิดว่าเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผู้โดยสารบนเครื่องบินรอดปลอดภัย ไม่มีใครแข็งตายเพราะความหนาวเย็น แม้จะได้รับบาดเจ็บบ้างก็เพียงเล็กน้อย น่าจะมาจากการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพของหน่วยกู้ภัยนี่แหละ #อยากจะลุกขึ้นปรบมือให้จุงเบย ^o^

แฟนเดย์ แฟนกันแค่วันเดียว (พ.ศ. ๒๕๕๙)

แฟนเดย์ แฟนกันแค่วันเดียว

(บรรจง ปิสัญธนะกูล, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ชอบจังเลยฮะ! ชอบมากกว่า กวนมึนโฮ อีก เพราะเรื่องนั้นต้องดูซ้ำ (ในทีวี) ถึงจะชอบ แต่เรื่องนี้คือชอบตั้งแต่นั่งดูในโรงเลยแหละ พูดได้เลยว่า #เปนปลื้ม หนังมว๊ากกกก! มีอาการเหมือนได้ขึ้นไทม์แมชชีนเจาะเวลาหาอดีต เพราะรู้สึกแบบเดียวกับตอนดู พริกขี้หมูกับหมูแฮม เวอร์ชั่นพี่ตุ๊ก จันทร์จิรา กับ พี่จอน ขจรศักดิ์ คือเปนหนังที่ดูแล้วอยากดูซ้ำ แต่คิดว่าคงจะดูซ้ำไม่ถึง 5 รอบเหมือน พริกขี้หนูฯ หรอก เพราะ 1) อายุปูนนี้ละ *-* 2) ค่าตั๋วมันแพงงงงงงงง… อิอิ

AFTER THE STORM, CHENNAI EXPRESS, PETE'S DRAGON, อาม่า, BANGKOK STORIES

#รีวิวรัวๆ… วีคที่ผ่านมาดูหนังติดกันแทบทุกวันเลยฮะ ดูจนแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แต่ที่ทำให้รู้สึกแย่กว่านั้นคือ ไม่มีเวลาเขียนหนังสือเบยยยย Y__Y เลยต้องมารวบควบแน่นเขียน #รีวิวรัวๆ_หลายเรื่องหลากรสในโพสต์เดียว ^^ อาจมีบางเรื่องในกลุ่มนี้ที่น้องมอดคงจะเขียนอีกแบบยาวๆ อีกที จึงต้องขออภัย #แฟนานุแฟน ไว้ล่วงหน้าถ้าจะต้องเจอฉายหนังซ้ำบ้างอะไรบ้าง เพราะว่าหนังมัน ‘ดีงาม’ เลยทำให้อยากเขียนถึงมันยาวๆ แต่ปัญหาคือจะตั้งสติเขียนได้เมื่อไหร่หนอนี่… ไม่พูดพล่ามละ เข้าเรื่องเลยดีก่าาาาาาา

THE SECRET LIFE OF PETS, SADAKO VS KAYAKO, NERVE, BEN-HUR

#รีวิวรัวๆ… วีคที่แล้วดูหนังไป 4 เรื่องฮะ แต่ไม่อยากรีวิวแยกเปนเรื่องๆ เพราะคิดว่าเขียนแต่ละเรื่องสั้นๆ แล้วเอามารวมกันก็จะแลดูเปนชิ้นเปนอัน ดูเปนปึกแผ่นดี #แม้จะไม่มีแก่นสารเหมือนเดิม_ถถถถถถถ ^^ อาจเปนเพราะน้องมอดยังติดนิสัยสันดานเหมือนตอนเขียนลงนิตยสาร ถ้าเปิดดูแล้วเห็นบทความสั้นๆ จะนึกไว้ก่อนเลยว่าคนเขียนขี้เกียจ ทั้งที่จริงแล้ว ความสั้นหรือยาวไม่เกี่ยวกับคุณภาพ ความดีงามของงานเขียนแต่อย่างใด เพราะงานสั้นๆ ที่อ่านแล้ว ‘ปัง’ เพราะคนเขียนคิดคมและสตรอง ยังไงก็ย่อมต้องดีกว่างานยาวๆ แต่มีแต่ถ้อยคำมาเรียงต่อๆ กันไปจนจบ อ่านแล้วก็ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร #อย่างที่ข้าพเจ้าปฏิบัติอยู่ประจำนั่นแล ^_^ แต่ถึงงั้นน้องมอดก็ยังปรับความคิดเกี่ยวกับความสั้น-ยาวของงานเขียนไม่ได้เสียที จับดินสอทีไรก็มักจะมีเสียงตะโกนก้องในหัวเสมอว่า “ถ้ามึงเขียนสั้น คือมึงขี้เกียจ!” แต่พูดตรงๆ คือจะให้เขียนยาวทุกเรื่องก็ไม่ไหวเหมือนกันอะฮะ เลยต้องหาทางออกด้วยวิธีนี้ ก็พอจะชดเชยความ ‘ประสาทแดก’ ลงได้เหมือนกัน…งั้นเข้าเรื่องเลยเถอะ!!!

ลายหงส์ (พ.ศ. ๒๕๕๙)

ลายหงส์

(คฑาเทพ ไทยวานิช, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เปลี่ยนจากรีวิวหนังมาเปนรีวิวละครบ้างนะฮะ… เคยอ่านนิยายเรื่องนี้เมื่อหลายปีมาแล้ว ตั้งแต่ก่อนสร้างเปนละครครั้งแรกโน่น ล่วงมาถึงตอนนี้เลยจำเนื้อเรื่อง รายละเอียดใดๆ ไม่ได้ แต่อยากรู้ว่าเรื่องเปนไงก็เลยดูละคร 555+ #ตรรกะพินาศสุดๆ ^^ มีอย่างเดียวที่จำได้คือนางเอกชื่อ หนึ่งหรัด ซึ่งในความรู้สึกคือเปนชื่อที่เก๋กู๊ดและเพราะมากๆ จนพูดได้ว่าใครก็ตาม ถ้าเบ้าหน้าไม่สวยจับจิตจับใจจริงๆ ล่ะก็ อย่าได้ริใช้ชื่อนี้เด็ดขาด หุหุ

SUICIDE SQUAD, พริกแกง, THE LOVERS & THE DESPOT

#รีวิวรัวๆ… ต่อไปเขียนจัดแพ็คแบบนี้ดีกว่านะฮะ ประหยัดเวลาและเนื้อที่ ไม่ต้องเขียนทีละเรื่องให้วุ่นวาย เพราะหลายเรื่องที่ได้ดูก็ไม่ปลื้ม ไม่รู้จะเขียนรีวิวยาวไปทำไม เอายาวๆ เฉพาะเรื่องที่ดูแล้วปลื้มก็พอ! อีกอย่างคือเปนคนเขียนหนังสือช้าถึงช้ามาก อย่าได้มาเร่งเชียว #มีตบ! ช้าได้เปนช้า ถ้าช้าไม่ได้ก็ไปหาคนอื่นเขียนแทน อะไรทำนองนี้ แต่ที่สำคัญกว่าคือทำงานช้าแล้วยังทำออกมาได้ไม่ค่อยดีเนี่ยสิ #ตะเตือนไต Y___Y

TRAIN TO BUSAN (2016)

TRAIN TO BUSAN

(Yeon Sang Ho, 2016)

อยากดูมากๆ อยากดูที่สุด ไม่ใช่เพราะชอบดูหนังซอมบี้หรอกฮะ แต่เพราะมี กงยู ‘เจ้าชายกาแฟ’ ขวัญใจตลอดกาลของน้องมอดร่วมแสดงด้วยต่างหาก! คือจริงๆ ไม่ค่อยสนใจหรอกว่าหนังมันอะไรยังไง ดูแววแล้วอดคิดไม่ได้ว่ามันคงออกมาประมาณเดียวกับหนังซอมบี้ส่วนใหญ่ที่สร้างกันออกมานับไม่ถ้วนเรื่อง จนอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันออกจะเฝือๆ ซ้ำซาก ไม่น่าจะมีอะไรแปลกใหม่ แต่ปรากฏว่า…

EVERYBODY WANTS SOME (2016)

EVERYBODY WANTS SOME

(Richard Linklater, 2016)

ตอนต้นๆ เรื่อง น้องมอดเผลอหลับไปหน่อยนุงแหละ อดรู้สึกไม่ได้ว่าเปนหนังที่ต้อง ‘ตั้งใจ’ ดูพอสมควรเลยนะฮะ แบบว่าดูไปสิบนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นว่าจะมีเรื่องราว มีเหตุการณ์น่าตื่นเต้นเร้าใจอะไรยังไงสักเท่าไหร่ จนหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาดูต่อก็ยังไม่มีอะไรอีกอยู่ดี แต่ก็เอาวะ! ไหนๆ ก็เปนหนัง ริชาร์ด ลิงค์เลเตอร์ ผู้กำกับ Boyhood และไตรภาค Before บลาๆๆ เชียวนะ! ชื่อเสียงของผู้กำกับน่าจะทำให้เชื่อได้ว่าต้องมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่ในหนังบ้างแหละ ก็เลยพยายามถ่างตาดูต่อ ไม่ยอมให้ตัวเองหลับพับไปอีกรอบ ทั้งที่ง่วงเหมือนจะตาย…

SWEET BOY เรารักนาย (พ.ศ. ๒๕๕๙)

SWEET BOY เรารักนาย

(ศฐาณพงศ์ ลิ้มวงษ์ทอง, นิรุณ ลิ้มสมวงศ์, พ.ศ. ๒๕๕๙)

จะโดนโห่มั้ยเนี่ย #กลัวจุง ^^ คือจะบอกว่าในบรรดาหนังวัยรุ่นแนว ‘วายปลิิ้นจิ้นกระจาย’ ที่ได้ดูในปีนี้ น้องมอดโอกับเรื่องนี้ที่สุดละ ไม่ได้หมายความว่ามันเปน ‘หนังดี’ เนาะ! (จริงๆ คือตรงกันข้าม 555+) แต่แบบว่าน้องมอดทนกับหนังได้มากกว่าเรื่องที่ได้ดูก่อนหน้า ถ้าพูดตามสำนวนของเพื่อนที่ไปดูด้วยกันคือ ดูแล้วรู้สึกอยาก ‘ทึ้งหัว’ ตัวเองน้อยกว่าเรื่องอื่น เพราะว่า…

ขุนพันธ์ (พ.ศ. ๒๕๕๙)

ขุนพันธ์

(ก้องเกียรติ โขมศิริ, พ.ศ. ๒๕๕๙)

แปลกใจจุง! ที่ได้ยินว่ามีคนไม่ชอบหนังเรื่องนี้ ในทวิตเตอร์ด่ากันโขมงโฉงเฉง สาดเสียเทเสียกันเลยทีเดียว แต่น้องมอดกลับรู้สึกว่าหนัง ‘สนุก’ ออกจะตายไปนะฮะ! ไม่มีส่วนไหนที่เรียกว่าน่าเบื่อชวนให้ง่วงเลย พูดตรงๆ คือตอนแรกกะว่าจะเข้าไปนั่งหลับด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าหนังคงจะออกมาน่าเบื่อตามแบบหนังชีวประวัติบุคคลสำคัญ แต่ปรากฏว่า…

THE PURGE: ELECTION YEAR (2016)

THE PURGE: ELECTION YEAR

(James DeMonaco, 2016)

ตลกตัวเองอีกละ! เพราะก่อนจะเข้าไปดูหนัง จำอะไรเกี่ยวกับภาคที่แล้วไม่ได้เลย จำได้แต่ภาคแรกที่ อีธาน ฮอว์คส์ เล่น (เปนนักเขียนที่ไปเจอฟิล์มเก่าในบ้าน พอเอามาเปิดดูก็เจอผีร้ายออกมาตามรังควาน #ผิดเรื่อง!) แต่พอนั่งๆ ดูไปก็เริ่มระลึกชาติได้ขึ้นเรื่อยๆ ว่าภาคสองเปนอะไรยังไง พอดูภาคนี้จบก็พูดได้เต็มปากเต็มคำว่า “ชอบ” ภาคนี้มากกว่าภาคที่แล้ว แต่ก็ยังน้อยกว่าภาคแรกอยู่ดี (เพราะผีน่ากลัวมาก! #ยังเล่นไม่เลิกอีกเนาะ อิอิ)

THE BFG (2016)

THE BFG

(Steven Spielberg, 2016)

ตลกตัวเองจุง! เอ่ยชื่อ โรอัล ดาลห์ ทีไร หลายคนคงจะนึกถึง Matilda, James and the Giant Peach ไม่ก็ Charlie and the Chocolate Factory หรือเรื่องอื่นที่เปนวรรณกรรมเยาวชน เหมาะสำหรับเด็กๆ อ่าน พอเอามาทำเปนหนังก็เหมาะจะให้เด็กดู (รวมถึงเรื่อง The BFG นี้ด้วย!) แต่น้องมอดกลับชอบนึกถึงเรื่องสั้นที่เมียเอาขาแกะแช่แข็งฟาดกบาลผัวจนตาย แล้วก็ลอยนวลรอดพ้นความผิดไปได้เพราะเอาขาแกะนั้นมาอบให้ตำรวจกิน (จำได้เลาๆว่าเคยมีคนเอาเรื่องนี้ไปใส่เปนเหตุการณ์หนึ่งในหนัง Fried Green Tomatoes นะฮะ) เกริ่นพอเปนพิธีแล้วก็เข้าเรื่องเสียที…

THE LEGEND OF TARZAN (2016)

THE LEGEND OF TARZAN

(David Yates, 2016)

ไม่รู้ว่าเปนเพราะไม่ได้เอา Tarzan เวอร์ชั่นการ์ตูนดิสนี่ย์มาสร้างหรือเปล่า (แต่ก็มีคนบอกว่าถึงเอามาสร้าง ก็คงไม่น่าจะออกมาดีกว่านี้ เพราะอนิเมชั่นเรื่องนั้นถือเปนจุดตกต่ำของดิสนี่ย์อยู่เหมือนกัน ^^) หนังเลยออกมาแบบว่า…

THE SHALLOWS (2016)

THE SHALLOWS

(Jaume Collet-Serra, 2016)

อยากดูตั้งแต่ดู ‘รถพ่วง’ (trailer) ละฮะ #ห้าห้าห้า_ตลกแดก เพราะคอนเซ็ปต์หนังแข็งแรงมาก เปนเรื่องของสาวนักเล่นเซิร์ฟที่ถูกฉลามทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ต้องกระเสือกกระสนหนีตายไปหลบภัยบนโขดหินซึ่งอยู่ห่างจากฝั่งแค่ไม่กี่ร้อยเมตร แต่ก็ไม่อาจว่ายน้ำข้ามไปได้ เพราะเจ้าฉลามตัวร้ายคอยวนเวียนเฝ้ารอจับเธอเปนอาหารอันโอชะอย่างใจเย็น…

SING STREET (2016)

SING STREET

(John Carney, 2016)

บอกก่อนเลยฮะ ว่าชอบชื่อไทยของหนังเรื่องนี้จุง “รักใครให้ร้องเพลงรัก” คือมีความรู้สึกว่ามัน ‘เป๊ะ’ กับหนังฝุดๆ เพราะว่าด้วยเรื่องเด็กหนุ่มที่ปิ๊งสาว(อายุมากกว่า) และหาวิธีจีบเธอด้วยการฟอร์มวงดนตรีขึ้นกับเพื่อน แล้วแต่งเพลงขึ้นมาโดยใช้เธอคนนั้นเปนแรงบันดาลใจ

INDEPENDENCE DAY RESURGENCE (2016)

INDEPENDENCE DAY RESURGENCE

(Roland Emmerich, 2016)

หนังก็พอ(ทน)ดูได้ฮะ! มีฉากถล่มทลายใหญ่โตให้ดูกันตามคาด แต่ออกจะน่าผิดหวัง เพราะมีฉากเหล่านี้ให้เห็นน้อยไปหน่อย คือจริงๆก็มีหลายฉากแหละ อาจเปนเพราะว่าแต่ละฉากมันตัดมาแค่ช่วงสั้นๆ กะพริบตาไม่กี่ทีก็จบฉากแล้ว ยังไม่ทันจะได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจเลย! อีกข้อที่น่าหงุดหงิดใจคือหนังออกจะปูเรื่องยาว เข้าใจว่าเพราะมีตัวละครเยอะ ต้องให้คนดูรู้ว่าใครเปนใคร มีหน้าที่อะไร เลยทำให้อดรู้สึกเบื่อๆ ง่วงๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ (ตอนออกจากโรงมายืนต่อแถวรับโทรศัพท์ ได้ยินคนเมาท์กันว่่า “กูเกือบหลับ หนังตอนต้นแม่งน่าเบื่อสัส!” บลาๆๆ อยากหันไปแจมว่า “เออ! กูเห็นด้วย” แต่กลัวถูกหาว่าชอบกิน #เผือก เลยถอยดีกว่า… ^^) 

CENTRAL INTELLIGENCE (2016)

CENTRAL INTELLIGENCE

(Rawson Marshall Thurber, 2016)

หนังตลกดีฮะ ดูแล้วขำหลายฉาก นอกจาก เควิน ฮาร์ต ที่ออกแอ็คติ้งหน้าตาได้กวนบาทาสุดๆ หนังยังเล่นมุก tribute หนังดังในอดีตหลายเรื่อง ส่วนใหญ่ก็มิใช่หนังดีเด่อะไร (อาจจะยกเว้น Goodfellas ไว้เรื่องหนึ่ง) แต่เปนหนังถูกใจคนดูยุคโน้น เอ่ยชื่อขึ้นมาต้องร้องอ๋อทันที! โดยเฉพาะเรื่อง Sixteen Candles (1984) ของผู้กำกับ จอห์น ฮิวส์ (1950-2009) ซึ่งทำเอาคนดูที่นั่งข้างน้องมอดกรี๊ดแตก-หัวเราะกิ๊กๆ ทุกฉากที่พาดพิงถึงหนังเรื่องนี้ นัยว่านางคงโตมากับหนังของลุงจอห์น ฮิวส์ แน่แท้ (น้องมอดก็โตมาเหมือนกันฮะ แต่ชอบเรื่องอื่นของลุงจอห์นมากกว่า อย่าง Ferris Bueller’s Day Off หรือ Pretty in Pink, Uncle Buck Home Alone ไรเทือกนี้ #หนังดีๆทั้งน้านนนนนน…) ก็ยังนึกไม่ออกเหมือนกันนะฮะ ว่าผู้กำกับ รอว์สัน มาร์แชลล์ เธอร์เบอร์ มีความหลังผูกพันอันใดเปนพิเศษกับ Sixteen Candles ถึงได้นำมาเอ่ยอ้างกล่าวถึงแบบจัดเต็ม นอกจากเขียนบทให้ เดอะ ร็อค พูดถึงแล้ว ยังเอาฟุตเตจมาให้ดู แถมจำลองฉากเด่นมาใส่ไว้ด้วย หรือเพียงแค่ต้องการใช้เปนมุกตลกของหนังเท่านั้นก็ไม่รู้ ประมาณว่าผู้ชายตัวยักษ์ๆ ล่ำบึ้กอย่่างเดอะ ร็อค ดันชอบดูหนังตุ๊ดๆ เอ๊ย! หนังผู้หญิ้งผู้หญิง! 5555+

FINDING DORY (2016)

FINDING DORY

(Andrew Stanton, 2016)

หนังก็ดูสนุกดีนะฮะ ว่าที่จริงมันก็ดีงามตามมาตรฐานหนังพิกซาร์นั่นแหละ แต่ก็ไม่รู้สินะ! น้องมอดดูแล้วกลับไม่รู้สึกประทับใจหนังเท่าไหร่เลย พูดตรงๆคือเทียบกับ Finding Nemo ภาคแรกของหนังยังไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึง Inside Out หรือ Zootopia ให้เสียเวลา! อดรู้สึกไม่ได้ว่าหนังออกจะดูกระโดกกระเดกเปนม้าดีดกะโหลกไปสักหน่อย อาการประมาณเดียวกับนางเอก Me Before You คือเปนคนไม่รู้ตัวว่าความประสาทแดกในตัวมัน พลอยทำให้คนรอบ-ข้างประสาทแดกตามไปด้วย! ดูแล้วก็แอบ ‘เฮ้อ…’ ในใจว่าทำไมเราถึงไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆกับหนังเล้ยยยย… ทั้งที่ภาพอนิเมชั่นก็ออกจะน่ารัก สวยงาม หลายฉากดูอลังการสีสันสดใสแจ่มแจ๋ว แต่ไหงกลับไม่ปลื้มมันอย่างที่ควรจะเปนหว่าาาา

THE NICE GUYS (2016)

THE NICE GUYS

(Shane Black, 2016)

หนังก็สนุกดีฮะ ดูตลกและขำกลิ้งลิงกับหมามากๆ (คือเหมือนจริงๆ ไม่ได้เล่นสำนวน) โดยเฉพาะ ไรอัน กอสลิ่ง ที่เล่นเรื่องนี้ได้ ‘รั่ว’ มากๆ น่าจะเรียกว่าเปนการพลิกคาแร็กเตอร์ได้เลย เพราะไม่เคยเห็นเล่นอะไรแบบนี้มาก่อน นอกจากบทเครียดๆ จริงจัง แต่เรื่องนี้ดูผ่อนคลายสุด เหมือนเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เล่นบทอะไรที่บ้าๆบอๆ ซึ่งก็ทำออกมาได้ดีทีเดียว หลายฉากที่ทำให้คนดูหัวเราะคือมาจากแอ็คติ้งของเขาล้วนๆ

THE CONJURING 2 (2016)

THE CONJURING 2

(James Wan, 2016)

หนังสนุกมากๆฮะ แล้วก็น่ากลัวสัสด้วย! จากบรรยากาศของหนังที่ทำให้ออกมาสั่นประสาทสุดๆ น่าทึ่งในฝีมือการกำกับของ เจมส์ วาน ที่สมควรจะได้รับการยกย่องให้เปน ‘เจ้าพ่อหนังสยองขวัญ’ อย่างเต็มภาคภูมิ (ใครไม่ยก น้องมอดยกคนเดียวก็ได้ ^^) เพราะทำออกมาได้เจ๋งมากๆ แทบจะทุกเรื่องที่กำกับก็ว่าได้

NOW YOU SEE ME 2 (2016)

NOW YOU SEE ME 2

(Jon M. Chu, 2016)

หนังก็พอดูได้อะฮะ ไม่ถึงกับสนุกมากมายอะไรนัก พูดให้ฟังดูดี คือเปนหนังที่ดูได้เรื่อยๆ เพลินๆ มีความสนุกพอประมาณ ฉากมายากลอันเปนจุดขายของหนังมาตั้งแต่ภาคแรก ก็ยังคงทำออกมาได้ตื่นตา ดูน่าตื่นเต้นดี มีลุ้น แม้จะรู้สึกว่ามันออกจะขี้โม้สะบั้นหั่นแหลกเอามากๆ ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้จริง

IF CATS DISAPPEARED FROM THE WORLD (2016)

IF CATS DISAPPEARED FROM THE WORLD

(Akira Nagai, 2016)

เปนหนังอีกเรื่องในช่วงนี้ที่คนดูเยอะมาก (สงสัยเบื่อหน่ายหนังซูเปอร์ฮีโร่กันเต็มที) ถือเปนหนัง ‘ดี’ นะฮะ รอบที่น้องมอดไปดู คนเกือบเต็มโรง นั่งดูกันเงียบเชียบ แลดูตั้งอกตั้งใจมาก จนนึกว่าแอบกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ แต่พอหนังจบกลับได้ยินสองหนุ่มที่นั่งข้างๆ คุยกันแว่วๆว่า...หลอกให้มาดูหนังอะไรเนี่ย แล้วก็ บลาๆๆๆ ออกแนวไม่ค่อยปลื้ม น้องมอดก็นึกในใจว่า...อ้าว! คิดเหมือนกันเบยยยยย 555+ แต่น้องมอดตั้งใจมาดูเอง ไม่มีใครหลอก (แค่ถูกล่อด้วยบัตรฟรี...คิคิ) เพราะได้ยินคนพูดกันจังว่าดูแล้วซาบซึ้ง ประทับใจ งั้นโง้นงี้ ก็เลยมาพิสูจน์

ME BEFORE YOU (2016)

ME BEFORE YOU

(Thea Sharrock, 2016)

เอิ่มมม...หนังก็ OK อะ! จะว่าไปก็ถือว่าดีงามตามมาตรฐานหนังโรแมนติกทุกประการ แต่เผอิญน้องมอดไม่ชอบนางเอกเล้ยยยยย... หนึ่งคือมีความรู้สึกว่า อีนี่มันดูบ้าๆบอๆ บ๊องๆบวมๆ ประสาทแดก! ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนางจะต้องทำตัว ALERT++++++ ตลอดเวลาถึงขนาดนั้น (กินยาไม่เขย่าขวดก่อนออกจากบ้าน หรือเมาน้ำยาล้างห้องน้ำ ตอบ!!!) หรือผู้กำกับกลัวว่าคนดูจะเบื่อ เพราะพระเอกขยับเนื้อขยับตัวไม่ได้ ขยับได้แต่หน้าตาอย่างเดียว เลยให้นางเอกถ่วงดุลด้วยการทำท่าทำทางกระโดกกระเดก ดูเปนม้าดีดกะโหลกตลอดเวลา (เหมือนเคยเล่น ‘แก้วหน้าม้า’ มิใช่เล่น Game of Thrones มาก่อน *__*) เห็นทีไร นึกอยากให้พระเอกแล่นรถเข็นทับให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อจะดึงสติกลับมาได้บ้าง

TEENAGE MUTANT NINJA TURTLES: OUT OF THE SHADOWS (2016)

TEENAGE MUTANT NINJA TURTLES:

OUT OF THE SHADOWS

(Dave Green, 2016)

หนังแบบว่า...เอะอะตึงตังมากๆฮะ คือเสียง(แม่ง)ดังสนั่นตลอดเรื่อง ทั้งจากฉากแอ็คชั่นถล่มทลายที่มีให้ดูต่อเนื่องแทบไม่ให้พักเหนื่อย และน้ำเสียงท่าทีวิธีการพูดการจาของ สี่นินจาเต่า ซึ่งฟังแล้วปวดหูปวดกบาล  เพราะพวกมันคอยแต่จะแย่งกันพูด ไม่มีใครยอมฟังใคร แถมกิริยาก็ออกแนวมึงมาพาโวย ขี้โม้ พูดมากพูดเรื่อยเปื่อยเหมือนเต่าเมายาบ้า ไม่เข้าใจเลยว่ามันจะแย่งกันแหกปากพูดทำไม น่ารำคาญที่สุด นั่งๆดูไปก็นึกอยากแปลงร่างเปน ‘น้องมอดนินจา’ ถอดรองเท้าขว้างเข้าไปในจอ ตบหน้าเรียงตัวให้ได้สติ! เพราะขนาดหนังหน้าอย่าง สตีเฟ่น เอเมลล์ พระเอกภาคนี้ ได้ยินพูดพล่ามทีไรยังแทบทนไม่ได้เลยฮะ #แต่หน้าตาดีกว่าเลยทนได้มากกว่า 5555...

TIMELINE เพราะรัก...ไม่สิ้นสุด 2 (พ.ศ. ๒๕๕๙)

TIMELINE เพราะรัก...ไม่สิ้นสุด 2

(ธณัฐกรณ์ บางเภา/พัศพงศ์ ตรงประสิทธิ์/

จิตตินันท์ ยอดวงศ์สกุล, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ขอเขียนถึงเฉพาะที่ชอบละกันนะฮะ ที่ไม่ชอบก็ไม่เขียน จะได้ไม่ต้องพูดยาว ไม่งั้นคงได้เขียนกันสามโพสต์สี่โพสต์ไม่จบไม่สิ้นแน่! หุหุ

MONEY MONSTER (2016)

MONEY MONSTER

(Jodie Foster, 2016)

หนังสนุก ตื่นเต้น ระทึกใจมาก!  (ไปดูเองในรอบปรกติฮะ ไม่มีใครเรียกให้ไปดูรอบสื่อ #เพราะไม่ดังไม่ไฮโซไม่เปนที่รู้จัก #พูดทำไม) แต่ดูแล้วหดหู่เศร้าใจยังไงบอกไม่ถูก คือถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า #ทุนนิยมแม่งเหี้ย แต่เราก็ไม่มีทางหลุดพ้นออกจากวงจร(อุบาทว์)นี้ไปได้อย่างเด็ดขาด ตราบใดที่เรายังต้องกินต้องใช้ ต้องมีชีวิตอยู่ในสังคม ซึ่งไม่ว่าจะกระดิกเนื้อกระดิกตัวทำอะไรก็ตาม ล้วนต้องใช้ ‘เงิน’ ทั้งนั้น!!

WARCRAFT (2016)

WARCRAFT

(Duncan Jones, 2016)

ไม่ได้เปนคอเกมอะฮะ ก็เลยไม่รู้จักเกมนี้ว่ามันคืออะไรยังไง แถมดูตัวอย่างหนังแล้วก็ไม่รู้สึกอยากดู เพราะดาราหน้าตาไม่คุ้น จนแทบพูดได้ด้วยซ้ำว่าไม่รู้จัก (จริงๆคือคุ้นชื่อบางคน แต่เห็นหน้าแล้วจำไม่ได้ ^^) ส่วนฝั่งออร์คไม่ต้องพูดถึง เพราะสารรูปแต่ละตัวดูแล้วไม่เจริญตาแม้แต่น้อย จนอดคิดไม่ได้ว่าแล้วจะทนนั่งดูมันจนจบได้อย่างไรหนอนี่

FATHERS (พ.ศ. ๒๕๕๙)

FATHERS

(พลัฏฐ์พล มิ่งพรพิชิต, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เปนหนังไทยอีกเรื่องที่เข้าฉายในช่วงที่กระแส X-Men ยังดุเดือดรุนแรง (เข้าฉายแค่สี่วันฟันไปเกือบร้อยล้าน #บ้าคลั่งมาก *__*) แถมโรงหนังยังกระหน่ำเทโรงเทรอบให้อีกต่างหาก กลายเปนวงจร(อุบาทว์)เดิมๆหวนกลับมาอีกตามเคย คือ โรงหนังมีสิบสี่สิบห้าโรง แต่ฉายหนังอยู่สามเรื่อง คือแทบไม่มีตัวเลือกอื่นให้คนดูหนังบ้างเลย

BASTILLE DAY (2016)

BASTILLE DAY

(James Watkins, 2016)

หนังสนุกดีฮะ เปนแนวบู๊แอ็คชั่นระห่ำกลางเมือง เรื่องของคู่หูต่างสีผิวที่จำต้องร่วมมือกันสืบหาตัวคนร้ายที่ก่อคดีลอบวางระเบิดกลางที่สาธารณะ จนเปนเหตุให้มีผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิตจำนวนมาก

เทริด (พ.ศ. ๒๕๕๙)

เทริด

(เอกชัย ศรีวิชัย, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เปนหนังไทยเรื่องเดียวที่เข้าฉายในสัปดาห์เดียวกับ X-Men: Apocalypse ทำให้คาดเดาชะตากรรมของหนังได้ไม่ยากว่าจะลงเอยแง่ใด ไม่เชื่อก็ดูตัวเลขจาก #Flickz >> https://goo.gl/zSZjGb << ดิฮะ! (แต่พูดให้ถึงที่สุดจริงๆ คือต่อให้ชนกับเรื่องอื่นที่ ‘ใหญ่และดัง’ น้อยกว่า ก็ไม่แน่ว่าจะมีชะตากรรมที่ดีกว่า) แม้ว่าจะมองเห็นถึงความตั้งใจในการสร้างหนังเรื่องนี้ขึ้นเพื่อต้องการให้ผู้ชมหวนกลับมาเห็นความสำคัญของ โนรา ซึ่งเปนศิลปวัฒนธรรมไทยภาคใต้ที่กำลังเดินทางมาถึงจุดเสื่อมแห่งความนิยม และนับวันแต่จะเลือนหายไปจากแผ่นดินไทยทุกขณะ

X-MEN: APOCALYPSE (2016)

X-MEN: APOCALYPSE

(Bryan Singer, 2016)

เอิ่มมมม...จะพูดถึงมันยังไงดี คือก็ชอบนะฮะ แต่ไม่ได้ชอบมากมายอะไรนัก เทียบกับ Captain America: Civil War ก็พูดได้เลยว่า ‘ชอบน้อย’ กว่า แต่ถ้าเทียบกับ Batman v Superman: Dawn of Justice ละก็ บอกเลยว่า ‘ชอบมาก’ กว่า ไม่รู้ว่าเปนเพราะ Civil War หรือเปล่าโนะ! คือเรื่องนั้นมันให้ซูเปอร์ฮีโร่เปนโขยงมากัดกัน ฟัดกัน เตะต่อยกระทืบกัน ดูเอะอะตึงตัง สะใจดี แถมหนังยังรุ่มรวยอารมณ์ขัน มุกตลกเยอะ หัวเราะขำได้ตลอด ดูแล้วบันเทิงสุดๆ

BOLSHOI BABYLON (2016)

BOLSHOI BABYLON

(Nick Read, Mark Franchetti, 2016)

เปนหนังสารคดีที่ Doc Club นำเข้ามาฉายฮะ อยากชวนทุกคนไปดูกัน เพราะสนุกมากๆ นำเสนอเรื่องราวเบื้องลึกของเหตุการณ์สะเทือนขวััญ เมื่อผู้กำกับบัลเล่ต์แห่งคณะบอลชอย โดนคนร้ายสาดน้ำกรดได้รับบาดเจ็บสาหัส สร้างความเสื่อมเสียมัวหมองให้แก่ บอลชอย ซึ่งเปนคณะบัลเล่ต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของรัสเซียและของโลก ถือเปนหนึ่งในสัญลักษณ์ที่อยู่คู่รัสเซียมาเนิ่นนานนับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พูดได้ว่าเอ่ยถึงรัสเซียทีไร หลายคนคงนึกถึงบัลเล่ต์บอลชอยเปนอันดับแรกเสมอ จนบอลชอยนั้นถือเสมือน ‘สถาบัน’ อันทรงเกียรติและน่าภาคภูมิใจของรัสเซียเลยก็ว่าได้ ถึงขั้นที่มีคนออกมาให้ความเห็นว่า การมีคนเอาน้ำกรดมาสาดหน้าผู้กำกับบัลเล่ต์ แสดงว่าประเทศนี้กำลังมีปัญหาเข้าขั้นวิกฤติเลยทีเดียว!! 

THE ANGRY BIRDS MOVIE (2016)

THE ANGRY BIRDS MOVIE

(Fergal Reilly, Clay Kaytis, 2016)

ไปดูกันรึยังฮะ! น้องมอดไปดูเมื่อวันก่อน บอกตามตรงว่าไม่ถึงกับชอบมาก แต่ก็ไม่ผิดหวัง เปนอนิเมชั่นที่สนุกและดูเพลินมากเรื่องหนึ่ง สร้างจากเกมที่เคยฮิตระเบิดระเบ้อเมื่อหลายปีก่อน (ไม่รู้ว่ายังมีคนเล่นกันอยู่อะป่าว และหนังจะปลุกกระแสให้กลับคืนมาได้มั้ย ^o^) นำมาเพิ่มเติมรายละเอียดให้มีเรื่องมีราว มีเหตุการณ์ต่างๆ มีตัวละครเพิ่มขึ้น แต่ละตัวก็มีบุคลิกลักษณะนิสัยแตกต่างกันไป รวมถึงออกแบบคาแร็กเตอร์ให้ดูน่ารักสมจริงยิ่งขึ้น จากเดิมที่มีแต่หัว กระดืบไปกระดืบมา ก็กลายเปนนกมีลำตัว มีแขนขา ทำกิริยาอาการต่างๆได้ไม่แตกต่างจากคนธรรมดาแม้แต่น้อย

EQUALS (2016)

EQUALS

(Drake Doremus, 2016)

หลายวันก่อน น้องมอดได้ฟังคำเสวนาของนักประพันธ์ไทยท่านหนึ่ง กล่าวว่าหนึ่งในพล็อตนิยายคลาสสิกที่ยังคงได้รับความนิยมกันในปัจจุบัน คือพล็อต ‘โรมิโอกับจูเลียต’ ที่มักกำหนดให้พระเอกกับนางเอกเปนศัตรูคู่แค้น เจอกันทีไรเปนต้องมีเรื่องเขม่น-เหม็นหน้า-ไม่ถูกชะตา ตามมาด้วยการขบกัดจิกตีกันทุกครั้งครา แต่สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยการกลับมารักกันด้วยดี ส่วนจะจบเรื่องแบบ tragedy เช่น “คู่กรรม” หรือ happy ending เช่น “บ้านทรายทอง” ก็แล้วแต่จะว่ากันไป และท่านยังให้คำแนะนำด้วยว่า สำหรับนักเขียนรุ่นใหม่ที่ประสงค์จะมี ‘อนาคต’ อันยาวไกลบนเส้นทางนักประพันธ์ ก็ขอให้หลีกเลี่ยงพล็อตนี้ (รวมถึงพล็อตประเภท เมียหลวง-เมียน้อย, ปลอมตัว, ทายาทผู้กลับคืน ฯลฯ) ซะ! ด้วยว่ามันช่างเปนพล็อตที่ ‘ซ้ำๆซากๆ’ จนแทบหาความแปลกใหม่ใดๆไม่ได้แล้ว!

THE MAN WHO KNEW INFINITY (2016)

THE MAN WHO KNEW INFINITY

(Matthew Brown, 2016)

สารภาพตรงๆก่อนนะฮะ ว่าไม่เคยรู้จักว่า รามานุจัน เปนใคร จนได้ดูหนังเรื่องนี้ ซึ่งก็ทำให้ตัวเองเกิดความสว่าง หลุดพ้นจากความมืดมนโง่งมไปหน่อยหนึ่ง ตรงที่ได้รู้ว่ารามานุจันเปนนักคณิตศาสตร์ชาวอินเดียที่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ทว่าจะเปนคณิตศาสตร์แบบไหน อะไรยังไง นำความเปลี่ยนแปลงหรือสร้างคุณูปการใดๆแก่โลกบ้างนั้น ยังคงเปนความมืดมนสำหรับน้องมอดอยู่ดี เพราะเอ่ยคำว่า ‘คณิตศาสตร์’ เมื่อใด อะไรที่นอกเหนือจากการบวกลบคูณหารแล้วล่ะก็ น้องมอดจะเริ่มมึนงง ตาพร่า น้ำลายฟูมปากขึ้นทันที #เด๋วนะนั่นมันโรคกลัวน้ำแล้วววว ^_^

บุปผา อาริกาโตะ (พ.ศ. ๒๕๕๙)

บุปผา อาริกาโตะ

(ยุทธเลิศ สิปปภาค, พ.ศ. ๒๕๕๙)

เอิ่ม...ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีนะฮะ กับการกลับมาของ ‘บุปผา ราตรี’ ในครั้งนี้ หลังจากที่ยิ่งทำยิ่งเละเทะเลอะเทอะ โดยเฉพาะภาค 3.1 กับ 3.2 ที่พูดได้เลยว่า “มันหนังอะไรก็ไม่รู้” จนนึกว่าผู้กำกับน่าจะถอดใจกับการทำหนังชุดนี้ไปแล้ว ทว่าวันเลวคืนร้ายก็มีจริง! เมื่อมีข่าวว่าผู้กำกับท่านนี้ก็ได้ขุดโปรเจ็คท์หนัง “บุปผา ราตรี” มาปัดฝุ่นใหม่ ใช้ชื่อว่า “บุปผา อาริกาโตะ” คงเพื่อให้เหมาะเจาะคล้องจองกับการที่เรื่องราวในภาคนี้เกิดขึ้นที่ญี่ปุ่น ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเรื่องเกิดที่เกาหลี คงไม่แคล้วใช้ชื่อว่า “บุปผา อันยองฮาเซโย” ถ้าเกิดที่จีน ก็คงเปน “บุปผา หว่ออ้ายหนี่” เกิดที่พม่าก็เปน “บุปผา มิงกาลาบา” หรือถ้าเกิดที่ลาวก็ต้องเปน “บุปผา สะบายดี” แน่แท้ ‪#‎เวิ่นมากไปละน้องมอด‬ ^_^

MOTHER’S DAY (2016)

MOTHER’S DAY

(Garry Marshall, 2016)

หนังพอดูได้เรื่อยๆฮะ แม้ว่าจะไม่รู้สึกประทับใจหรือน่าจดจำ (ในทางบวก) สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เลวร้ายแบบที่นักวิจารณ์ต่างประเทศบอกว่า “There isn't a single line in Mother's Day Movie that sounds as if it was written by a human. - ไม่มีบทพูดประโยคใดในหนังเรื่องนี้ ที่ฟังดูแล้วเหมือนคนเขียน” เข้าใจว่าน่าจะหมายถึงฟังแล้วดูเปนหุ่นยนต์ เปนเครื่องจักรเขียน คืออาจจะฟังดูแห้งแล้ง ไร้อารมณ์ ไร้ความเปนธรรมชาติ หรืออะไรก็ว่ากันไป แต่คงจะมิได้หมายถึงฟังแล้ว ‘ไม่เปนภาษามนุษย์’ เปนแน่แท้ เพราะก็ยังมีแปลซับไตเติ้ลออกมาได้

HIGH-RISE (2016)

HIGH-RISE

(Ben Wheatley, 2016)

พูดกันตรงๆคือ ก็เปน ‘หนังที่ดี’ นะฮะ แต่จริตของมันออกจะเยอะเกินไปหน่อย เลยรู้สึกว่าจะเข้าไม่ค่อยถึงเนื้อหาด้านลึกที่หนังต้องการนำเสนอสักเท่าไหร่ เหมือนกับเวลาเราเห็นคนบางคนทำตัวแรดๆ ตอแหล จะพูดจะจาแต่ละครั้งต้องทำลอยหน้าลอยตา จีบปากจีบคอ เพราะคิดว่าตัวเองทำแล้วสวยเก๋เสียเต็มประดา แต่เนื้อหาที่หลุดจากปากออกมานั้น ฟังแล้วก็เฉยๆ งั้นๆ แลดูธรรมดา มิได้มีความแปลกใหม่หรือลึกล้ำไปกว่าที่ชาวบ้านพูดๆกัน ราวกับไปจำขี้ปากนักวิชาการมาพูดให้เราฟังอีกทอดหนึ่ง อะไรทำนองนั้น (นี่แค่เปรียบเทียบให้เห็นภาพเท่านั้นเนาะฮะ ^^)

DETECTIVE CHINATOWN (2015)

DETECTIVE CHINATOWN

(Chen Sicheng, 2015)

จะแรงไปมั้ยฮะ ถ้าจะบอกว่าหนังดูตลก บ้าๆบอๆ ประสาทแดกดีจัง! แต่ชอบ!! 55+ หลายฉากนี่ฮาแตกสุดๆ ส่วนหนึ่งเพราะตัวหนังมัน #เปนบ้า แต่อีกส่วนเสริมเพิ่มเติมเข้ามาคือการให้เสียงพากย์ไทยของทีมพันธมิตร ซึ่งหยอดมุกเข้ามาอย่างได้จังหวะมากๆ แม้จะมีคนบอกว่าบางฉากใส่มุกเกินหนังไปหน่อย แต่ถือเปนข้อดี เพราะช่วยให้หนังดูตลกมากขึ้น (คลายข้อสงสัยว่าเยาวราชมีตลาดน้ำได้ยังไง) ดูแล้วก็ฮาๆ ขำกลิ้งกันไป ถือเปนหนังเบาสมองที่ดูเพลินๆ ดูเพื่อความบันเทิงล้วนๆ ไม่ต้องคิดให้เปลืองสมอง

THE WAVE (2015)

THE WAVE

(Roar Uthaug, 2015)

หนังสนุกดีฮะ เปนหนังแนวหายนะ (disaster film) เรื่องแรกของประเทศนอร์เวย์ ดินแดนพระอาทิตย์เที่ยงคืน ซึ่งได้รับเลือกเปนตัวแทนประเทศเข้าชิงออสการ์ครั้งล่าสุด แต่ไปไม่ถึงรอบห้าเรื่องสุดท้ายหรอกฮะ ดูจากฟอร์มแล้วเข้าใจว่าฮอลลีวู้ดคงจะเฉยๆกับหนังเรื่องนี้พอสมควร พูดกันตรงๆคือมันมิได้มีอะไรยิ่งใหญ่หรือแปลกแตกต่างจากหนังหายนะที่ฮอลลีวู้ดทำๆกันอยู่แล้ว พูดได้ด้วยซ้ำว่าออกจะเปนหนังเล็กจ้อยน้อยนิดกว่าหลายขุม!

TAKE ME HOME สุขสันต์วันกลับบ้าน (พ.ศ. ๒๕๕๙)

TAKE ME HOME สุขสันต์วันกลับบ้าน

(ก้องเกียรติ โขมศิริ, พ.ศ. ๒๕๕๙)

ดูแววของหนังแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันนะฮะ ว่าจะทำเงินได้สักเท่าไหร่ แม้ว่าจะเปนหนังผีซึ่งเปนแนวหนังที่ค่อนข้างถูกตลาดบ้านเราอยู่มาก แถมยังมีหนุ่มหล่อหน้าใส มาริโอ้ เมาเร่อ มารับบทนำอีกด้วย (พลัง FC ของน้องโอ้ จะสู้ FC ของแจ๊ส ชวนชื่นได้ป่าว 555+ #เกี่ยวกันจุง ^^)